Οι τζιχαντιστές είναι μόνο το 0,1% των μουσουλμάνων (του Νίκου Κτιστάκη από το Athens Voice)

Πώς θα μας φαινόταν αν ερμήνευαν το χριστιανισμό σύμφωνα με τη λογική και τις πράξεις των ερεβώδων, παρανοϊκών, επικίνδυνων και εγκληματικών αιρέσεων; Αν μία χριστιανική αίρεση αναπτυσσόταν τόσο που να διέθετε στρατό, καταλάμβανε εδάφη και τρομοκρατούσε τον κόσμο; Τότε θα έπρεπε να πούμε ότι ο δικός μας χριστιανισμός είναι μία θρησκεία μίσους που εποφθαλμιά την παγκόσμια ειρήνη και κινδυνεύει η ανθρωπότητα εξαιτίας του; Δεν λείπουν τα παραδείγματα τέτοιων εγκληματικών χριστιανικών αιρέσεων όπως: ο οίκος του ΙΑΒΕ, η εκκλησία της τελικής διαθήκης, η πόλη του Ελοχίμ, οι δυνάμεις της έξω Διάστασης κ.ά. Η περίπτωση του ISIS και των τζιχαντιστών είναι κάτι παρόμοιο στο μουσουλμανικό κόσμο.

Η αίρεση των «χαριτζίτων», που υιοθετήθηκε κυρίως από τους «αδελφούς μουσουλμάνους» και οι οποίοι ερμηνεύουν με εγκληματικό τρόπο το Κοράνι, είναι το θρησκευτικό δόγμα των τζιχαντιστών του κράτους του ISIS και αποτελούν μια μικρή και ελάχιστη μειονότητα, που την αποστρέφεται η μεγάλη πλειοψηφία του μουσουλμανικού κόσμου. Ακόμη και οι σουνίτες, που είναι περισσότερο προσκολλημένοι στο θρησκευτισμό, θεωρούν τους τζιχαντιστές που ανήκουν στην αίρεση των χαριτζίτων κακοποιούς. Διάβασα δεκάδες άρθρα σε εφημερίδες και σάιτ, και οι περισσότεροι αρθρογράφοι εκδηλώνουν την ανησυχία τους, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το επικίνδυνο Ισλάμ, προσδιορίζουν τις ανυπέρβλητες διαφορές ανάμεσα στους πολιτισμούς και κινδυνολογούν ακατάσχετα, μονολιθικά και μανιχαϊστικά, τσουβαλιάζοντας τη μισή ανθρωπότητα που πιστεύει στο Κοράνι ως οπαδούς φονταμεταλιστών, ενώ η αίρεση που προκαλεί τα προβλήματα και τις εγκληματικές ενέργειες τις οποίες διαπράττουν οι χαριτζίτες του ISIS δεν αντιπροσωπεύει ούτε το 0,1% του μουσουλμανικού κόσμου.

Δεν μπαίνουμε στον κόπο να ρωτήσουμε τους ίδιους τους μουσουλμάνους και τους πνευματικούς ανθρώπους αυτής της θρησκείας πώς βλέπουν τον ISIS. Αν το κάναμε, θα διαπιστώναμε ότι και αυτοί –όπως και τα δισεκατομμύρια μουσουλμάνων όλου του κόσμου– νιώθουν τον ίδιο αποτροπιασμό με εμάς, όπως θα σκεφτόμασταν και εμείς εάν καμιά παλαβή χριστιανική αίρεση προέβαινε σε εγκληματικές τρομοκρατικές ενέργειες (και στο παρελθόν συνέβησαν αρκετά τέτοια περιστατικά). Όλα αυτά που ακούω και γράφονται (καμιά φορά και από σοβαρούς ανθρώπους που παρασύρονται και υιοθετούν λανθασμένες απόψεις) περί αλλαγής πλέον του κόσμου, ότι θα διαφοροποιηθεί η ζωή μας, θα υπάρξει γεωπολιτική ανατροπή, πως η σύγκρουση των πολιτισμών είναι γεγονός κ.τ.λ., δεν αντιπροσωπεύουν καμία πραγματικότητα παρά είναι υστερικές φωνές υπό την επιρροή των τρομοκρατικών χτυπημάτων, υπερβολές και βερμπαλισμοί. Οι χαριτζίτες φανατικοί υπάρχουν αιώνες σαν αίρεση, αλλά μόλις δύο τρία χρόνια οργανώθηκαν σε στρατιωτικό κράτος με δομή, έσοδα από πλουτοπαραγωγικές πηγές (από τα εδάφη που κατέλαβαν) και ακροατήριο.

Πώς συνέβη αυτό στην εποχή μας; Γιατί τόσα χρόνια δεν ήταν παρά μια ασήμαντη μουσουλμανική αίρεση, όπως π.χ. η χριστιανική αίρεση με εγκληματικές διαθέσεις «Η πόλη του Ελοχίμ», και δυνάμωσε τόσο ώστε να απειλεί την παγκόσμια κοινότητα και να δίνει λαβή για να συκοφαντείται ολόκληρος ο μουσουλμανικός κόσμος και η θρησκεία του;
Γιατί, μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ, ο στρατός αυτής της χώρας που αριθμούσε 120 χιλ. στρατιώτες απαξιώθηκε επιχειρησιακά και αφέθηκε στη διαφθορά, το λαθρεμπόριο και τους εκβιασμούς και οι μαχητές του ISIS που απαριθμούσαν μόνο 20 χιλ. εύκολα τους έστρεψαν σε φυγή καταλαμβάνοντας τη μία πόλη μετά την άλλη. Κυριολεκτικά κατέρρευσε σαν χάρτινος γίγαντας ένας μεγάλος τακτικός στρατός με αεροπορία, πυροβολικό, άρματα μάχης, και δεν ενδιαφέρθηκε να αντισταθεί καθόλου, όντας ανεκπαίδευτος, απρόθυμος, χωρίς ηγέτες, εθνικό φρόνημα και με αξιωματικούς διεφθαρμένους κομπιναδόρους που χρησιμοποιούσαν το στράτευμα μόνο για να λυμαίνονται τους επιχειρηματίες και να διεξάγουν λαθρεμπόριο.

Γιατί ο Πούτιν θεωρούσε πως ο Άσαντ ήταν εγγύηση για τα συμφέροντα του λιμανιού που εξασφαλίζει παρουσία του στόλου της υπερδύναμής του στη Μεσόγειο και απαίτησε (ποιος ξέρει με τι ανταλλάγματα) την ανοχή του ΝΑΤΟ στην περιοχή, που τη χρησιμοποίησε ως δικό του πεδίο. Με αποτέλεσμα να μετατρέψουν σε ρημαδιό τη Συρία και το στρατό της και να διατηρηθεί ο εμφύλιος για να παραμείνει ο δικτάκτορας και να ασκεί την εντελώς λανθασμένη πολιτική του ο Ρώσος υπερτιμημένος πρόεδρος που επικοινωνιακά παίζει καράτε, χαϊδεύει τίγρεις, αλλά τα κάνει μούσκεμα στην εξωτερική πολιτική. Και γιατί ο Ομπάμα θέλει να δείξει ως το τέλος πως είναι ένας πρόεδρος που δεν διεξήγαγε πόλεμο και δεν έστειλε σε χερσαίες επιχειρήσεις Αμερικάνους στρατιώτες και δεν σκεπάσανε με αστερόεσσες τα φέρετρά τους, όπως επί Μπους.

Η ύπαρξη του ISIS είναι αποτέλεσμα των λαθών της Δύσης και των Ρώσων και τα σφάλματά τους πρόσφεραν σε ελάχιστες δεκάδες χιλιάδες κατσαπλιάδες φανατικούς τη δυνατότητα να καταλάβουν κομμάτια από το Ιράκ και τη Συρία, και τώρα η διεθνής προπαγάνδα προτιμά να συκοφαντεί τη μουσουλμανική θρησκεία, τα δισεκατομμύρια πολίτες και πιστούς της, εμφανίζοντάς τους συλλήβδην ως ομοίους μιας μικρής, ελάχιστης δράκας παρανοϊκών δολοφόνων. Τώρα όμως που οι τζιχαντιστές χτυπούν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αρχίζουν να ατενίζουν με τρόμο το τέρας που αφήσαν να θραφεί από την αμέλεια, την αδιαφορία και τα λάθη τους. Ακολούθησαν την εύκολη συνταγή των βομβαρδισμών, αλλά αυτές οι επιχειρήσεις έχουν πεπερασμένα αποτελέσματα αν δεν υπάρχει χερσαίος συντονισμός και επιχειρήσεις πεζικού να ανακαταλάβουν εδάφη και να συντρίψουν τον εχθρό. Αλλά ποιος είναι πρόθυμος να στείλει πεζικό εκεί για να βγάλει το φίδι από την τρύπα; Οι Γάλλοι; Οι Βέλγοι; Οι Αμερικάνοι; Όποιος το τολμήσει θα πρέπει να υπολογίσει ένα ποσοστό 15% επί του αριθμού στρατιωτών σε έτοιμα λουστραρισμένα φέρετρα και αυτό ειναι αρκούντως αποτρεπτικό. Στην περίπτωση που γινόταν χερσαία επιχείρηση εναντίον των ισλαμοφασιστών του ISIS παρόλες τις απώλειες είναι σίγουρο ότι σε ελάχιστες εβδομάδες, αν όχι ημέρες, θα τους συνέτριβαν ολοκληρωτικά. Και αυτό θα ήταν το τέλος των τζιχαντιστών και στην Ευρώπη, αφού οι σκόρπιοι πυρήνες τους χωρίς κέντρο να τους κατευθύνει και να τους προμηθεύει με εκρηκτικά, πολεμικό εξοπλισμό και χρήματα, καθώς και δίχως την έμπνευση που προσφέρει το ISIS, είτε αυτή η νοσηρή συνωμοσία θα ξεφουσκώσει από μόνη της (ή σε μεγάλο βαθμό) είτε εύκολα θα γίνουν βορά στις μυστικές υπηρεσίες της Ευρώπης και σιγά σιγά θα τους ξεσκεπάσει και θα τους εκμηδενίσει.

Όλα αυτά τα γνωρίζουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, και φυσικά οι Ρώσοι και οι Αμερικάνοι, αλλά ποιος είναι έτοιμος να πληρώσει το τίμημα των νεκρών στρατιωτών για να τους πολεμήσουν; Αλλά ας σταματήσει η σπορά του μίσους κατά των μουσουλμάνων, οι εύκολοι αφορισμοί, η ισοπέδωση της θρησκείας και της κουλτούρας τους. Ας επικρατήσουν τα σοφά λόγια του Πάπα Φραγκίσκου, που δήλωσε τον Νοέμβριο του 2015 στο Μπανγκί: «Χριστιανοί και μουσουλμάνοι είναι αδέλφια και πρέπει να αρνηθούν την εκδίκηση, τη βία και το μίσος», και να τα κρατήσουμε ως φωτεινό φάρο αλήθειας για να διατηρήσουμε την ειρήνη που δικαιούνται οι δύο μεγάλες θρησκευτικές κοινότητες.

Πηγή: athensvoice.gr

Γιατί θα πρέπει να υποστηρίξουμε την Τουρκία εναντίον του Πούτιν (του Daniel Hannan)

Τι διεστραμμένες ανοησίες  κάνει ο Βλαντιμίρ Πούτιν; Στο σύντομο χρονικό διάστημα που δραστηριοποιούνται τα ρωσικά αεροσκάφη στη Συρία, έχουν εισβάλει στον Τουρκικό εναέριο χώρο τέσσερις φορές. Στις τρεις πρώτες περιπτώσεις, η Άγκυρα απάντησε λέγοντας στη Μόσχα, σε έναν ολοένα και πιο εξοργισμένοι τόνο, ότι οι επόμενες εισβολές θα πυροδοτήσουν μια στρατιωτική αντίδραση. Δεν άλλαξε τίποτα. Ο Πρόεδρος Πούτιν θέλει να πιέσει και να σπρώξει μέχρι να συναντήσει αντίσταση. Το έκανε στη Γεωργία και την Ουκρανία. Αναμφισβήτητα το κάνει στα κράτη της Βαλτικής. Σίγουρα αυτό κάνει και στην Ανατολή.
 
Πριν εξεταστεί αν η απάντηση της Τουρκίας ήταν αναλογική, ας γίνει προηγουμένως η ερώτηση: Πρώτα πρώτα,  τι γύρευαν εκεί τα ρωσικά αεροπλάνα; Ακόμα κι αν δε λάβουμε υπ΄όψη μας την παραβίαση των συνόρων, τι δουλειά είχαν εκεί να  βομβαρδίζουν τους Τουρκμένους της Συρίας, οι οποίοι συνδέονται με τον υποστηριζόμενο από τη Δύση Εθνικό Συνασπισμό; Το Ισλαμικό κράτος δεν λειτουργεί σε αυτό το τμήμα της Συρίας, μια περιοχή που είναι γνωστή στους κατοίκους της ως Bayırbucak.
 
Οι Τούρκοι φυσικά συμπαθούν τους συγγενείς τους της άλλης μεριάς, που κατεστάλησαν υπό τους Μπααθιστές, και οι οποίοι πολεμούν έκτοτε εναντίον και του ISIS και του Άσαντ. Η στόχευση αυτής της ομάδα ήταν το είδος της προσχεδιασμένης πρόκλησης στην οποία ειδικεύεται ο Πούτιν. Οι επανειλημμένες παραβιάσεις του εναέριου χώρου, η άρνηση του πιλότου να λάβει σοβαρά υπόψη τις προειδοποιήσεις, τα ψέματα που ακολούθησαν - όλοι ήταν σα βγαλμένα από εγχειρίδιο προβοκάτσιας σοβιετικού τύπου.
 
Αν νομίζετε ότι μιλάω πάρα πολύ σκληρά για τον Πούτιν, ακούστε πώς οι δύο κυβερνήσεις ανταποκρίθηκαν στην τραγωδία.
 
Εδώ είναι ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: «Δεν έχουμε καμία πρόθεση να κλιμακωθεί αυτό το περιστατικό. Η Τουρκία ποτέ δεν ήθελε εντάσεις. Θα είμαστε πάντα υπέρ της ειρήνης και του διαλόγου» Εδώ είναι ο Ahmet Davutoğlu, ο πρωθυπουργός του, απευθυνόμενος στους βουλευτές: «Η Ρωσία είναι φίλος και γείτονάς μας. Οι διμερείς δίαυλοι επικοινωνίας μας είναι ανοιχτοί» Τώρα εδώ είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν: «.. Η απώλεια που υποστήκαμε σήμερα ήταν μια μαχαιριά στην πλάτη, κατ΄ ευθείαν από τους συνεργούς των τρομοκρατών» Σε περίπτωση που κάποιος έχασε την ουσία, ο Πούτιν συνέχισε κατηγορώντας την Τουρκία ότι πλαισιώνεται με το ισλαμικό κράτος, και προειδοποίησε απειλητικά ότι θα υπάρξουν «σοβαρές συνέπειες».
 
Η ιδέα ότι η Τουρκία κατά κάποιον τρόπο υποστηρίζει το ISIS έχει γίνει ένα δημοφιλές meme, που επιμελώς εξαπλώθηκε σε απευθείας σύνδεση με Ρώσους προβοκάτορες, και παρελήφθη από κάποιους στη Δυτική Ευρώπη, όχι μόνο από εκείνους που συνδέονται με το μπλοκ του εθνικιστικού κόματος της Marine Le Pen. Επειδή το σχόλιο παρακάτω είναι πιθανό να προσελκύσει ορισμένες παρατηρήσεις σε αυτό το πνεύμα, επιτρέψτε μου να μιλήσω συγκεκριμένα.
 
Η Τουρκία εντάχθηκε επίσημα στην συμμαχία κατά του ISIS το 2014, καθιστώντας  πρώτα τις βάσεις της στη διάθεση των δυνάμεων των ΗΠΑ που πετούν πάνω από το κατεχόμενο από το ISIS έδαφος, και μετά ξεκινώντας τις δικές της επιθέσεις. Ταυτόχρονα, άρχισε την κατάρτιση των δυνάμεων των Peshmerga από το κουρδικό Ιράκ. (οι Δυτικοί σχολιαστές μερικές φορές βαριούνται να ψάξουν και αναφέρουν ότι η Τουρκία μάχεται κατά «των Κούρδων», αποτυγχάνοντας να διακρίνουν μεταξύ του μαρξιστικού ΡΚΚ και της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης στο Ερμπίλ, η οποία απολαμβάνει εγκάρδιες σχέσεις με την Άγκυρα.)
 
Οι Τούρκοι είχαν κάθε λόγο να χτυπήσουν στο ISIS. Αυτοί οι Kharijites στην έρημο είτε έχουν αναλάβει την ευθύνη, ή με άλλο τρόπο έχουν εμπλακεί σε βομβιστικές επιθέσεις στο Reyhanli, το Ντιγιαρμπακίρ και το Suruç. Το ISIS παραμένει ο κύριος ύποπτος στην τερατώδη επίθεση αυτοκτονίας στην Άγκυρα τον περασμένο μήνα, στον οποίο πάνω από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 400 τραυματίστηκαν.
Οι επικριτές ισχυρίζονται μερικές φορές ότι η Τουρκία κερδοσκοπεί από τις διασυνοριακές εμπορικές συναλλαγές με τις ισλαμιστικές συμμορίες, ή αλλιώς ότι αναπτύσσει τη στρατιωτική εκστρατεία της με μισή καρδιά. Η πρώτη κατηγορία θα έχει αναπόφευκτα στοιχεία της αλήθειας, για γεωγραφικούς λόγους. Η Τουρκία έχει μακρά σύνορα με το κατεχόμενο από το ISIS συριακό έδαφος. Όπου υπάρχουν χρήματα που μπορούν να βγουν, οι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να το κάνουν.Το  ISIS πρέπει να πουλήσει περιουσιακά της στοιχεία στο εξωτερικό, και το εμπόριο πάντα βρίσκει έναν τρόπο.
 
Θα έπρεπε οι τουρκικές αρχές να κάνουν περισσότερα για να πατάξουν τους λαθρεμπόρους και τους διεφθαρμένους τοπικούς αξιωματούχους; Πάντα, βέβαια, μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω. Αλλά το σωστό είναι να λάβουμε τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρας υπόψη. Από τότε που η Συρία άρχισε κάθοδο στην κόλαση, περισσότεροι από δύο εκατομμύρια εκτοπισμένοι άνθρωποι έχουν αναζητήσει καταφύγιο στην Τουρκία. Δούλευα με κάποιους από αυτούς σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στα σύνορα με τη Συρία πέρυσι ως μέρος ενός AECR προγράμματος κοινωνικής δράσης – η Kate Maltby έγραψε γι 'αυτό στο ConHome εκείνη την εποχή - και εξεπλάγην, όπως και η Kate, από τον απέριττο και αγόγγυστο τρόπο με τον οποίο οι Τούρκοι αντιμετώπισαν την κρίση. Ούτε ένα τουρκικό κόμμα υποστήριξε ότι τα σύνορα πρέπει να είναι κλειστά, ή οι πρόσφυγες να μετακινηθούν. Κατ' αντιδιαστολή, εξετάστε τις αντιδράσεις στην ΕΕ, όταν προτάθηκε 120.000 άνθρωποι να διανεμηθούν μεταξύ των 26 κρατών.
 
Αυτή η προσφυγική κρίση συμπλαισιώνει και τις άλλες κύριες κατηγορίες εναντίον της Τουρκίας, δηλαδή ότι φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για την καταπολέμηση του Άσαντ από την καταπολέμηση της ISIS. Αυτά τα δύο εκατομμύρια Σύριοι που ζουν και εργάζονται στην Τουρκία είναι σε μεγάλο βαθμό πρόσφυγες από τις δυνάμεις του Ασάντ. Έφεραν ιστορίες τρόμου μαζί τους, η οποία φυσικά άγγιξαν τη συμπάθειά από τους «οικοδεσπότες » τους. Η βασική πεποίθηση μεταξύ των περισσοτέρων Τούρκων σχολιαστών - κυβέρνητικών και της αντιπολίτευσης - είναι ότι ο Άσαντ είναι η αιτία του προβλήματος, και ότι η κτηνωδία του είναι αυτή που προκάλεσε την κυριασχία της Ισλαμιστικής αντιπολίτευσης Τώρα, μπορεί να διαφωνείτε με αυτή την ανάλυση. Θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι η καθαρή κακία του κράτους των σκλάβων της Βαγδάτης θα έπρεπε να κάνει την εξαφάνισή του προτεραιότητα μας. Δίκαιο. Αλλά αυτό είναι έναν κόσμο μακριά από το να δηλώνετε ότι η Τουρκία είναι μια "συνεργός" στο ISIS.
 
Τίποτα από τα προηγούμενα δε θέλει να θέσει την Άγκυρα υπεράνω κριτικής. Πολλοί Τούρκοι, συμπεριλαμβανομένων και των οπαδών του κυβερνώντος κόμματος, έχουν θορυβηθεί από ορισμένες πρόσφατες εξελίξεις: Η προθυμία να μηνύει τους δημοσιογράφους, οι δικαστικές καταστολές, η μετατόπιση της ισχύος από τη νομοθετική στην εκτελεστική εξουσία. Οι φίλοι της τουρκικής δημοκρατίας δεν πρέπει να φοβούνται να επισημάνουν όταν λαμβάνονται λάθος στροφές. Παρόλα αυτά, η ιδέα ότι η Τουρκία είναι κατά κάποιο τρόπο στο δρόμο για να γίνει ένα δεύτερο Ιράν, ή ότι δεν είναι πλέον μια σωστή δημοκρατία, ή ότι κρυφά τα κάνει πλακάκια με το ISIS, είναι παράλογη. Τέτοιου είδους θεατρινισμοί κάνουν δυσκολότερο να εκφρασθούν οι εύλογες ανησυχίες.
 
Οι συγκρούσεις μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας δεν είναι κάτι νέο. Είμαστε λίγες εβδομάδες μακριά από τα εκατό χρόνια από τη Μάχη του Ερζερούμ, μια αποτρόπαια εμπλοκή στο βουνό μεταξύ των τσαρικών και των οθωμανικών δυνάμεων, που σηματοδότησαν την κορύφωση μιας 350-ετούς ρωσικής εξάπλωσης στην αυτοκρατορία του σουλτάνου. Εκτός από ένα σύντομο φλερτ μεταξύ του Ατατούρκ και του Λένιν (το οποίο οι Δυτικοί θαυμαστές του Ατατούρκ επιμελώς παραβλέπουν, ακριβώς όπως τη Δυτική θαυμαστές του Σίσι έχουν παραβλέψει επιμελώς εγγύτητα του με τον Πούτιν) οι δύο μεγάλες δυνάμεις της Μαύρης Θάλασσας έχουν την τάση να είναι περιφερειακοί αντίπαλοι.Η Πολιτική της Βρετανίας, ότι κι αν σημαίνει αυτό, παραδοσιακά υποστήριζε την Τουρκία.
 
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν πλέον συνειδητά επαναφέρει τις ευθυγραμμίσεις της Ρωσίας του Ψυχρού Πολέμου. Όπως ο Assad ο πρεβύτερος ήταν πελάτης του Μπρέζνιεφ, έτσι κι Assad ο νεώτερος είναι του Πούτιν. Η ίδια η Τουρκία βρίσκεται σε μια γνώριμη θέση, με τη Συρία από τη μία πλευρά και το Ρωσο προστάτη της από την άλλη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει ζητήσει από το ΝΑΤΟ για βοήθεια. Δεν είναι περίεργο που το ΝΑΤΟ είναι υπέρ της.
 
Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για το αδιέξοδο της Συρίας. Αν υπήρχαν, θα τις είχαμε βρει μέχρι τώρα. Ο Άσαντ και το ISIS έχουν ερημώσει τη μεταξύ τους γη, αναγκάζοντας τους Σύριους είτε να διαφύγουν είτε να επιλέξουν το ένα από τα δύο άκρα. Το μόνο πράγμα που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι δεν θα έπρεπε να εξασθενούμε εκείνες τις ομάδες πολιτοφυλακής που είναι προσανατολισμένες προς τη Δύση και αντιτίθενται τόσο στο ISIS και όσο και στον Άσαντ. Όταν βλέπω τον Πούτιν να τους βομβαρδίζει, ξέρω με ποιανού το μέρος είμαι.

πηγή: hannan.co.uk