«Βομβαρδίστε» τους με σχολεία (του Ηλία Καραβόλια από το europeanbusiness.gr)

Σε ενα απο τα ασφαλέστερα αεροδρόμια του πλανήτη,στο Ατατούρκ της Κων/λης, ο θάνατος έδωσε και πάλι ραντεβού σε πολλούς συνανθρώπους μας

Πετρέλαιο, εκβιασμοί, απαγωγές, χορηγοί, αρχαιοκαπηλία, κατασχέσεις τραπεζών στο Ιρακ, δουλεμπόριο, χρήση φυσικών πόρων, κ.α, είναι οι βασικές πηγές εσόδων για τους παρανοικούς τζιχαντιστές.

Έχουμε εθιστεί σε αυτόν τον θάνατο. Ο δικός μας αγώνας για επιβίωση, λόγω της πρωτοφανούς λιτότητας στην ζωή μας, μας κάνει να υποτιμούμε την ανθρώπινη ζωή. 10, 50 ή 100 νεκροί, δεν έχει σημασία. Έχουμε συνηθίσει. Νούμερα, απλή παράθεση απωλειών στατιστικής φύσεως. Ο θάνατος απο τις ανθρώπινες βόμβες δεν είναι ''παράλογος'' πλέον για εμάς τους Ευρωπαίους.

Κάθε μακελειό μας φαίνεται σύνηθες γεγονός, ειδικά στην Τουρκία. (Σημ.: Κάποιοι φασίστες Έλληνες δεν λυπούνται τους νεκρούς επειδή τους σκοτώνουν ομόθρησκοι τους. Nτροπή....)

Οι ανθρώπινες βόμβες του θρησκευτικού μίσους είναι το μακρύ χέρι ενός μόνιμου πανάρχαιου φονταμενταλισμού. Όσοι νομίζουν ότι δικαιώνεται η θεωρία του Huddington πριν 20 περίπου χρόνια -περί σύγκρουσης των πολιτισμών- πέφτουν έξω. Μια ματιά στις εθνικότητες και στα θρησκεύματα όλων των νεκρών απο τις βομβιστικές επιθέσεις στην Τουρκία αλλά και στις ευρωπαικές πόλεις, δείχνουν ότι το μίσος των τζιχαντιστών του ISIS δεν κάνει διακρίσεις σε έθνη και θρησκείες.

Άπο πού άραγε θρέφεται το μίσος αυτό; Ποιός το κάνει ''βιώσιμο''; Πώς τα όνειρα για τον... παράδεισο του Αλάχ και τα χρυσά κουτάλια πολλαπλασιάζονται στους καμικάζι του θανάτου; Follow the money, είναι μία δόκιμη δομή ανάλυσης. Το Μεσογειακό Κέντρο Στρατηγικής Ανάλυσης και Πληροφοριών, δημοσίευσε τις πλεον εμφανείς πηγές χρηματοδότησης του ισλαμικού χαλιφάτου (http://www.medintelligence.org/./piges-xrimatodotisis-tou-i.). 

Πετρέλαιο, εκβιασμοί, απαγωγές, χορηγοί, αρχαιοκαπηλία, κατασχέσεις τραπεζών στο Ιρακ, δουλεμπόριο, χρήση φυσικών πόρων, κ.α, είναι οι βασικές πηγές εσόδων για τους παρανοικούς τζιχαντιστές.

Ο Μάλκολμ Νανς, πρώην αξιωματικός της Αμερικανικής Ναυτικής Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και συγγραφέας του βιβλίου «Νικώντας τον ΙSIS: Ποιοι είναι, πώς πολεμούν, τι πιστεύουν» περιγράφει στο Politico πέντε τρόπους με τους οποίους η διεθνής κοινότητα μπορεί να αντιμετωπίσει άμεσα το Ισλαμικό Κράτος (http://www.thetoc.gr/./analusi-sto-politico-pente-tropoi-gi).

1. Να χρησιμοποιούμε τις σωστές λέξεις

Το ISIS δεν είναι το «ριζοσπαστικό Ισλάμ». Η Χαμάς, η Χεζμπολάχ, η Φατάχ και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι ριζοσπαστικές ισλαμικές ομάδες. Καταφεύγουν σε ένοπλο αγώνα και στην τρομοκρατία για να πετύχουν τους στόχους τους. Αλλά είναι και βαθύτατα πολιτικές οργανώσεις, με εσωτερικούς κανόνες, πρότυπα και κώδικες δεοντολογίας. Το ISIS είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, μια θρησκευτική λατρεία, πιο ακραία και από τις πιο ακραίες ισλαμικές ομάδες του παρελθόντος. Yποστηρίζει ότι κάθε πράξη μαζικής δολοφονίας, βιασμού ή τρομοκρατικών επιθέσεων αυτοκτονίας εναντίον των εχθρών του είναι μια μορφή λατρείας ίση με την προσευχή. 

Αναφερόμενοι στο ISIS ως μια καταστροφική θρησκευτική λατρεία και όχι ως μια νόμιμη θεοπολιτική «ριζοσπαστική ισλαμική» ομάδα δεν είναι απλά μια πιο ακριβής αναφορά αλλά, επίσης, εκθέτει και τη θρησκευτική αφήγηση του ISIS. Αυτό θα επιτρέψει στο μουσουλμανικό κόσμο να απορρίψει την ομάδα χωρίς να απορρίψει και την πίστη του και θα μπορούσε να κάνει τους μουσουλμάνους που στηρίζουν το ISIS να αναρωτηθούν το εάν οι ψυχές τους βρίσκονται σε κίνδυνο εξ αιτίας της πίστης τους αυτής.

2. Να σταματήσουμε να κατηγορούμε το Ισλάμ

Ο μουσουλμανικός κόσμος είναι το μόνο προπύργιο ενάντια στο ISIS. Εμείς δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε το ISIS, μόνο με τα tweet του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, εμείς θα τους νικήσουμε μόνο με τη συλλογική φωνή του παγκόσμιου μουσουλμανικού πληθυσμού.

Αν οι μουσουλμάνοι σε όλο τον κόσμο αρνηθούν το ISIS και συνεργαστούν με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της για να ξεριζώσουν τους πιθανούς τρομοκράτες που υπάρχουν στους κόλπους της, η επιρροή του ISIS θα φθαρεί δραματικά. Για να γίνει αυτό απαιτείται να αναγνωρίσουμε στον ισλαμικό κόσμο ότι είναι τα θύματα του ΙSIS. Είναι οι σύμμαχοί μας, τους οποίους θα πρέπει να αγωνιστούμε για να υπερασπιστούμε.

 

3. Στείλτε Ειδικές Δυνάμεις

Το χαλιφάτο του ISIS είναι πραγματικά μια σειρά από πόλεις και χωριά που συνδέονται με δρόμους και γραμμές τροφοδοσίας. Κόψτε αυτές τις γραμμές και η εικόνα της συνεκτικής μάζας γης του ISIS θα αλλάξει. Το πεντάγωνο έχει αναγνωρίσει ότι το πιο σκληρό κομμάτι του ISIS, το πιο αξιόμαχο στο Ιράκ βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο μεταξύ της Μοσούλης και των συνόρων της Συρίας. Πώς μπορούμε να το καταστρέψουμε; Να εκπαιδεύσουμε ομάδες Ιρακινών και Κούρδων μαζί με τις ειδικές μονάδες των ΗΠΑ για να κάνουν επιδρομές, με βαρύ οπλισμό, κατά μήκος των εθνικών οδών σε αυτό στο σημείο. Οι ομάδες θα πρέπει να απαρτίζονται από 100 ντόπιους και 25 Αμερικανούς συμβούλους και να υποστηρίζονται από αεροπορικές επιδρομές. Mε αυτόν τον τρόπο θα σπρώξουν πίσω τις δυνάμεις του ISIS μέσα σε 24 με 96 ώρες, και θα αλλάξουν το παιχνίδι από τη μια μέρα στην άλλη.

4. Εναρξη πολέμου και στο Ιντερνετ

Αυτή τη στιγμή, η Αμερικανική Υπηρεσία Ασφαλείας είναι αντίθετη με την άμεση επίθεση στις πρωτοβάθμιες και πολύτιμες πηγές πληροφοριών, δηλαδή στους server που χρησιμοποιεί το ΙSIS ή στο δίκτυο επικοινωνίας. Αυτή η πολιτική τους στον κυβερνοχώρο θα πρέπει να επανεξεταστεί. Το ISIS λειτουργεί στο Dark Web, τα βαθύτερα, κρυμμένα μέρη του Διαδικτύου, μέσω ενός δικτύου υποστηρικτών. Το δίκτυο αυτό μπορεί να διακοπεί εάν ξεκινήσει μια συντονισμένη προσπάθεια συντριβής των servers μέσω των οποίων γίνονται αυτές οι δουλειές.Οι διαδικτυαοί κομάντο των ΗΠΑ δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη μια παγκόσμια εκστρατεία στον κυβερνοχώρο κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης.

5. Να τους δικάσουμε σε πλοία για εγκλήματα πολέμου

Η διεθνής κοινότητα, με επικεφαλής τις ΗΠΑ θα πρέπει να στείλει τους τρομοκράτες του ΙSIS που συλλαμβάνονται σε φυλακές -πλοία και να τους δικάσει με συνοπτικές διαδικασίες για εγκλήματα πολέμου. Και οι δίκες θα πρέπει να γίνουν σε αυτά τα πλοία. Αυτά τα πλοία θα μπορούσαν να τοποθετηθούν ανοιχτά του Ντιέγκο Γκαρσία, το βρετανικό προτεκτοράτο στο πιο μακρινό σημείο του ινδικού ωκεανού. Οι εισαγγελείς, οι δικηγόροι υπεράσπισης και οι μάρτυρες θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στη δίκη μέσω βιντεοσυνδέσεων. Τα πλοία θα πρέπει να είναι εξοπλισμένα με κατάλληλα συστήματα έτσι ώστε σε περίπτωση που αποφασιστεί θανατική ποινή, να εφαρμόζεται αμέσως. Εάν η ποινή που αποφασίζεται είναι η φυλάκιση, οι τρομοκράτες θα μεταφέρονται σε δυτικές φυλακές με επαρκή ασφάλεια.

Συμφωνώντας ή διαφωνώντας κάποιος με τις παραπάνω προτάσεις, τουλάχιστον αναγνωρίζει την σχετικά επιτακτική ανάγκη εφαρμογής κάποιων εξ αυτών. Δεν ξέρω όμως κάτω απο ποιές συνθήκες οι ΗΠΑ και η Ευρώπη θα μπορούσαν να εφαρμόσουν το πλέον αποτελεσματικότερο αλλά και δυσκολότερο μέτρο, σχεδον απίθανο, στην Μέση Ανατολή: Να ''βομβαρδίσουμε'' τους τζιχαντιστές τρομοκράτες με σχολεία. Μόνο έτσι θα γεμίσουν τα μυαλά τους με ζωή ώστε να απορρίψουν τις διδαχές του θα που τους συντροφεύουν απο την παιδική ηλικία...

 

πηγή: .europeanbusiness.gr

 

Η επικίνδυνη πολυπολιτισμικότητα της Ευρώπης- Γιατί η ήπειρος αποτυγχάνει στις Μειονοτικές Ομάδες (Του Κενάν Μαλίκ)

Τι είναι αυτό που προσελκύει χιλιάδες νέους Ευρωπαίους στον τζιχαντισμό και τη βία; Τι είναι αυτό που  έκανε 4.000 ανθρώπους να ταξιδέψουν στη Συρία και να αγωνιστούν για το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (ISIS); Και τι είναι αυτό που οδηγεί τους Ευρωπαίους πολίτες να συμμετάσχουν στην βάρβαρη σφαγή, σαν αυτή που παρακολουθήσαμε τον περασμένο μήνα στο Παρίσι;

Η συμβατική απάντηση είναι ότι έχουν "ριζοσπαστικοποιηθεί", μια διαδικασία μέσω της οποίας οι ευάλωτοι Μουσουλμάνοι προετοιμάζονται για την εξτρεμιστική βία από εκείνους που προασπίζονται το μίσος. Το επιχείρημα της «ριζοσπαστικοποίησης» αναλύεται σε τέσσερα στοιχεία. Το πρώτο είναι ο ισχυρισμός ότι οι άνθρωποι γίνονται τρομοκράτες, επειδή, συνήθως από θρησκευτικές πηγές, αποκτούν ορισμένες εξτρεμιστικές ιδέες. Το δεύτερο είναι ότι οι ιδέες αυτές αποκτώνται με διαφορετικό τρόπο από αυτόν με τον οποίο οι άνθρωποι αποκτούν άλλες εξτρεμιστικές ή αντιθετικές ιδέες. Το τρίτο είναι ότι υπάρχει ένας ιμάντας μεταφοράς που οδηγεί από τη σχέση «παράπονο – θρησκευτικότητα» στη σχέση «υιοθέτηση ριζοσπαστικών πεποιθήσεων – τρομοκρατία». Και το τέταρτο είναι η επιμονή ότι αυτό που κάνει τους ανθρώπους ευάλωτους στην απόκτηση τέτοιων ιδεών είναι ότι είναι προβληματικά ενταγμένοι στην κοινωνία.

Το θέμα είναι ότι αυτές οι υποθέσεις, που κρύβονται πίσω από τις περισσότερες  αντιτρομοκρατικές πολιτικές κάθε χώρας στην Ευρώπη, είναι λάθος.

Πολλές μελέτες δείχνουν, για παράδειγμα, ότι εκείνοι που έχουν παρασυρθεί σε ομάδες τζιχαντιστών δεν προσελκύονται απαραίτητα από φονταμενταλιστικές θρησκευτικές ιδέες. Μια μελέτη του 2008 από την Βρετανική MI5 σχετικά με τον εξτρεμισμό, που διέρρευσε στον Τύπο, παρατηρούσε ότι «αντί να είναι μάλιστα φανατικοί θρησκευόμενοι, ένας μεγάλος αριθμός των ατόμων που εμπλέκονται σε τρομοκρατικές ενέργειες δεν ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σε τακτική βάση."

Υπάρχουν επίσης λίγες ενδείξεις ότι οι τζιχαντιστές αποκτούν τις ιδέες τους διαφορετικά από τα άλλα είδη ομάδων, ακόμη και αν ο μέσος νους θεωρεί πως η ιδεολογία τους προέρχεται από τους κήρυκες του μίσους και τα παρόμοια, τη στιγμή που οι άλλες ριζοσπαστικές ιδέες γεννιούνται κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Ο Jamie Bartlett, επικεφαλής του προγράμματος «Βία και εξτρεμισμός» στο Βρετανικό think tank «Δήμος», υποστηρίζει ότι μια τέτοιου είδους τρομοκρατία  «μοιράζεται πολλά κοινά με άλλες, ανατρεπτικές ομάδες αντικουλτούρας κυρίως οργισμένων νέων».

Ούτε υπάρχει απόδειξη μιας ευθείας διαδρομής που οδηγεί τους ανθρώπους από τις ριζοσπαστικές ιδέες στη τζιχαντιστική βία. Μια Βρετανική κυβερνητική έκθεση του 2010 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η θεωρία του «ιμάντα μεταφοράς» φαίνεται, και να παρερμηνεύει τη διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης, και να δίνει υπερβολική σημασία στους ιδεολογικούς παράγοντες.

Και τέλος, υπάρχουν πολλά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι όσοι ακολουθούν τζιχαντιστικές  ομάδες είναι κάθε άλλο παρά προβληματικά ενταγμένοι, τουλάχιστον με τη συμβατική έννοια της ένταξης. Μια έρευνα για τους Βρετανούς τζιχαντιστές από ερευνητές στο Queen Mary College του Λονδίνου διαπίστωσαν ότι η υποστήριξη του τζιχάντ είναι άσχετη με την κοινωνική ανισότητα ή την κακή εκπαίδευση. Μάλλον, όσοι εντάχθηκαν σε ομάδες τζιχαντιστών ήταν ηλικίας 18 έως 20 ετών από πλούσιες οικογένειες που μιλούσαν αγγλικά στο σπίτι και πολλές φορές είχαν τελειώσει ένα καλό πανεπιστήμιο. Στην πραγματικότητα, «η νεότητα, ο πλούτος, και η συμμετοχή στην εκπαίδευση», όπως η μελέτη το έθεσε, «ήταν παράγοντες κινδύνου.»

Κατά μία έννοια, το επιχείρημα της ριζοσπαστικοποίησης εξετάζει την πορεία των τζιχαντιστών από πίσω προς τα εμπρός. Ξεκινά με τους τζιχαντιστές όταν βρίσκονται στο τέλος της διαδρομής, εξοργισμένοι με τη Δύση, και με μια άποψη άσπρου – μαύρου για το Ισλάμ, και υποθέτει ότι αυτοί είναι οι λόγοι που τους έκαναν έτσι. Αυτό που τραβάει τους νέους (και η πλειοψηφία των επίδοξων τζιχαντιστών είναι στην εφηβεία ή στα είκοσι και) προς τη τζιχαντιστική βία είναι μια αναζήτηση για κάτι πολύ λιγότερο ανιχνεύσιμο: για την ταυτότητα, για το νόημα, για να ανήκουν κάπου, για τον  σεβασμό. Στο βαθμό που είναι αποξενωμένοι, δεν είναι επειδή οι επίδοξοι τζιχαντιστές είναι ανεπαρκώς ενταγμένοι στην κοινωνία, με την έννοια ότι δεν μιλούν την τοπική γλώσσα ή αγνοούν τα τοπικά έθιμα ή με μικρή αλληλεπίδραση με τους άλλους στην κοινωνία. Η δική τους είναι μια πολύ πιο υπαρξιακή μορφή της αλλοτρίωσης.

Οργισμένα νειάτα

Δεν υπάρχει βέβαια τίποτα καινούριο στις εκφράσεις της αλλοτρίωσης και της αγωνίας. Η νεανική αναζήτηση ταυτότητας και νοήματος είναι κλισέ. Αυτό που διαφέρει σήμερα είναι το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο συντελείται η αλλοτρίωση και η αναζήτηση. Ζούμε σε μια εποχή αυξανόμενης κοινωνικής αποσύνθεσης, στην οποία πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ιδιαζόντως αποδεσμευμένοι από τους επικρατούντες κοινωνικούς θεσμούς.

Το πραγματικό σημείο εκκίνησης για την κατασκευή ενός ντόπιου τζιχαντιστή δεν είναι η ριζοσπαστικοποίηση, αλλά αυτό το είδος της κοινωνικής αποσύνδεσης, μια αίσθηση αποξένωσης και δυσαρέσκειας από τη Δυτική κοινωνία. Επειδή έχουν ήδη απορρίψει mainstream κουλτούρα, τις ιδέες, και τους κανόνες είναι που στρέφει κάποιους Μουσουλμάνοι στην αναζήτηση για μια εναλλακτική θεώρηση του κόσμου. Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί υποψήφιοι τζιχαντιστές είναι είτε εξισλαμισθέντες, είτε Μουσουλμάνοι οι οποίοι ανακάλυψαν την πίστη τους σχετικά πρόσφατα. Και στις δύο περιπτώσεις, η απογοήτευση για ότι άλλο προσφέρεται τους οδήγησε στο μαύρο και άσπρο ηθικό κώδικα των εξτρεμιστικών ισλαμισμού. Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν είναι αν είχαν «προδιάθεση» ή  αν υπέστησαν «κατήχηση", αλλά το ότι χάνουν την εμπιστοσύνη τους στα γενικά πλαίσια ηθικής και ψάχνουν για μια εναλλακτική λύση.

Η «αποσύνδεση» δεν είναι φυσικά, απλά ένα μουσουλμανικό θέμα. Υπάρχει σήμερα ευρεία απογοήτευση από την πολιτική διαδικασία, μια αίσθηση του να είσαι πολιτικά άφωνος, μια απελπισία ότι ούτε τα βασικά πολιτικά κόμματα ούτε οι κοινωνικοί θεσμοί όπως η Εκκλησία ή τα συνδικάτα φαίνεται να κατανοούν τις ανησυχίες και τις ανάγκες τους.

Όλο αυτό αναπόφευκτα διαμορφώνει το πώς οι νέοι, και όχι μόνο αυτοί της μουσουλμανικής καταγωγής, βιώνουν την αποξένωσή τους, και πώς είναι σε θέση να αντιδράσουν σε αυτό. Στο παρελθόν, τέτοια δυσαρέσκεια με την επικρατούσα τάση μπορεί να οδηγούσε τους ανθρώπους, σίγουρα στην Ευρώπη, να συμμετάσχουν σε κινήματα για πολιτική αλλαγή, από ακροαριστερές ομάδες έως τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος σε αντιρατσιστικές εκστρατείες. Οι οργανώσεις αυτές έδωσαν στον ιδεαλισμό και την κοινωνική διαμαρτυρία πολιτική μορφή, καθώς και μηχανισμό για τη μετατροπή της δυσαρέσκειας σε κοινωνικές αλλαγές.

Σήμερα, τέτοιου είδους εκστρατείες και οι οργανισμοί μπορούν να φαίνονται εκτός επαφής ως κύρια θεσμικά όργανα. Εν μέρει, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι γενικές ιδεολογικές διαιρέσεις που χαρακτήριζαν την πολιτική για το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων διακοσίων χρόνων έχουν όλες απλά διαγραφεί. Οι  διακρίσεις μεταξύ αριστεράς και δεξιάς έχουν γίνει λιγότερο σημαντικές. Η αποδυνάμωση των εργατικών οργανώσεων και των άλλων θεσμικών οργάνων, η μείωση των κολεκτιβιστικών ιδεολογιών, η επέκταση της αγοράς σε πολλές γωνίες και τις σχισμές της ζωής όλων, συνέβαλαν στη δημιουργία μιας πιο κοινωνικά, κατακερματισμένης κοινωνίας.

Με τη σειρά τους, η πολιτική της ταυτότητας έχει γίνει πιο σημαντική. Ο κατακερματισμός ενθάρρυνε τους ανθρώπους να αυτοπροσδιορίζονται σε όλο και πιο στενούς εθνικούς ή πολιτισμικούς όρους. Οι δημόσιες πολιτικές που αποσκοπούν στην ενσωμάτωση των μειονοτήτων έχουν βοηθήσει μόνο να επιδεινωθεί αυτή η διαδικασία. Μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι, πολλοί σχολιαστές επέμειναν ότι τουλάχιστον ένα μέρος της ευθύνης πρέπει να βρίσκονται με τη γαλλική κοινωνική πολιτική «αφομοίωσης» που, όπως ισχυρίζονταν, είχε αποτύχει να ενσωματώσει τους μουσουλμάνους και είχε δημιουργήσει μια πιο διαιρεμένη κοινωνία. Οι κοινωνικές πολιτικές που θα ελάμβαναν περισσότερο υπόψη την πολυμορφία της γαλλικής κοινωνίας, ισχυρίζονταν, θα είχαν υπηρετήσει καλύτερα τη Γαλλία.

Άλλοι απάντησαν ότι δεν είχε νόημα να κατηγορούμε τη Γαλλική κοινωνική πολιτική. Το Βέλγιο, και ειδικότερα η περιοχή των Βρυξελλών, Molenbeek, έχει γίνει ένα φυτώριο για τζιχαντιστές, ακόμη και αν η Βελγική κοινωνική πολιτική είναι πιο πολυπολιτισμική από αφομοιωτική. Ούτε το να δείχνεις με το δάχτυλο τη Γαλλική κοινωνική πολιτική εξηγεί τις ρίζες της ντόπιου τζιχαντισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ήταν στο Λονδίνο που οι πρώτοι βομβιστές αυτοκτονίας της Ευρώπης σκότωσαν 52 ανθρώπους με τις επιθέσεις το 2005 στο σύστημα μεταφορών της πόλης. Τρεις από τους τέσσερις βομβιστές είχαν γεννηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο άλλος είχε μεγαλώσει από παιδί εκεί.

Η διαμάχη για την αφομοίωση έναντι της πολυπολιτισμικότητας δεν είναι νέα. Για ένα μεγάλο μέρος των τελευταίων δύο δεκαετιών, Γάλλοι πολιτικοί και υπεύθυνοι  είχαν καταδικάσει τη Βρετανία για την πολυπολιτισμική της προσέγγιση, προειδοποιώντας ότι οι πολιτικές αυτές ήταν διχαστική και αποτύγχαναν να δημιουργήσουν ένα κοινό σύνολο αξιών ή την αίσθηση του έθνους. Ως εκ τούτου, όπως ισχυρίστηκαν, πολλοί μουσουλμάνοι κατέφευγαν στον ισλαμισμό και στη βία. Τώρα, πολλές από τα ίδιες κατηγορίες απευθύνονται προς τη Γαλλική κοινωνική πολιτική.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

Και οι δύο πλευρές είναι, σε κάποιο βαθμό, σωστές. Η κοινωνική πολιτική της Γαλλίας είναι προβληματική, και έχει συμβάλει στη δημιουργία μιας πιο διχαστικής κοινωνία. Αλλά, ακόμα κι έτσι, έχουν πολυπολιτισμικές πολιτικές. Εδώ και πολύ καιρό οι πολιτικοί και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής μιλάνε για τις διαφορές μεταξύ των δύο προσεγγίσεων, αλλά αγνοούν τις ομοιότητες.

Οι Βρετανοί πολιτικοί διαβλέπουν το έθνος τους ως «την κοινότητα των κοινοτήτων», σύμφωνα με όσα λέει η  σημαντική έκθεση Parekh για την πολυπολιτισμικότητα που δημοσιεύθηκε το 2000. Αλλά με αυτόν τον τρόπο, έτειναν να αντιμετωπίζουν τις μειονοτικές κοινότητες σα να ήταν μια διαφορετική, μοναδική, ομογενής, και αυθεντική ως σύνολο, αποτελούμενη από ανθρώπους που μιλούν με μία φωνή και με ενιαία άποψη για τον πολιτισμό και την πίστη. Με άλλα λόγια, οι υπεύθυνοι για τη χάραξη πολιτικής δέχθηκαν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν μια ποικιλόμορφη κοινωνία, αλλά προσπάθησαν να διαχειριστούν αυτή τη διαφορετικότητα, βάζοντας τους ανθρώπους σε εθνοτικά και πολιτισμικά κουτιά, τα οποία στη συνέχεια, χρησίμευσαν για να καθορισθούν οι ανάγκες και τα δικαιώματα των ατόμων μέσα τους. Συχνά αποδέχθηκαν τις πιο συντηρητικές, συχνά θρησκευτικές, εικόνες σαν τις αυθεντικές φωνές των μειονοτικών ομάδων. Αντί να εμπλακούν άμεσα με τις μουσουλμανικές κοινότητες, οι βρετανικές αρχές με αποτελεσματικότητα μεταβίβασαν την ευθύνη στους  επονομαζόμενους «ηγέτες της κοινότητας».

Η συνέπεια ήταν ακόμη μεγαλύτερος κατακερματισμός και μια πιο τοπικιστική άποψη για το Ισλάμ. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, ότι οι περισσότεροι από εκείνους που τους τράβηξε το τζιχάντ είναι το ίδιο αποκομμένοι από τις μουσουλμανικές κοινότητες όσο είναι και από τις δυτικές κοινωνίες. Οι περισσότεροι απεχθάνονται τα ήθη και τα έθιμα των γονέων τους και διαθέτουν λίγο χρόνο για τις ευρύτερα αποδεκτές, και υπό την αιγίδα του κράτους, μορφές του Ισλάμ. Μερικοί οδηγούνται στον ισλαμισμό, ο οποίος φαίνεται να παρέχει μία αίσθηση ταυτότητας που δε βρίσκουν ούτε στο βασικό κορμό της κοινωνίας, ούτε στο ευρύτερα αποδεκτό Ισλάμ. Στους περιθωριο,η δυσαρέσκεια διοχετεύεται στο τζιχάντ. Κατασταλαγμένοι σε ιδέες και αξίες άσπρου - μαύρου, κάποιοι καταλήγουν να διαπράττουν πράξεις τρόμου και να προβάλλουν αυτές τις πράξεις ως μέρος μιας υπαρξιακής πάλης ανάμεσα στο Ισλάμ και τη Δύση.

Η ειρωνεία είναι ότι η Γαλλική κοινωνική πολιτική, οι οποία ξεκινά από ένα πολύ διαφορετικό σημείο, καταλήγει στο να δημιουργεί πολλά από τα ίδια προβλήματα. Η Γαλλία είναι η πατρίδα περίπου πέντε εκατομμυρίων Γάλλων πολιτών βορειοαφρικανικής καταγωγής. Μόλις το 40% θεωρούν τους εαυτούς τους πιστούς μουσουλμάνους, και μόνο ένας στους τέσσερις παρακολουθούν την προσευχή της Παρασκευής. Ωστόσο Γάλλοι πολιτικοί, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι τους βλέπουν όλους ως μουσουλμάνους. Πράγματι, οι υπουργοί της κυβέρνησης, ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι μιλάνε συχνά για τα «πέντε εκατομμύρια μουσουλμάνους» της Γαλλίας.  Η μόδα του να αποκαλούνται οι Βορειοαφρικανοί, «Μουσουλμάνοι» είναι σχετικά πρόσφατη. Στη δεκαετία του 1960 και του 1970 μπορεί να περιγραφόντουσαν beur ή arabe (που σημαίνει κάποιος από τη Βόρεια Αφρική ή την Αραβία, αντίστοιχα), αλλά σπάνια Μουσουλμανοι. Οι μετανάστες της Βόρειας Αφρικής σίγουρα δεν αυτοπροσδιορίζονται ως μουσουλμάνοι. Ήταν κυρίως κοσμικοί, συχνά εχθρικοί προς τη θρησκεία.

Η στροφή προς τη σύνδεση της Βόρειας Αφρικής με το Ισλάμ είναι αποτέλεσμα τόσο της μεγαλύτερης διάρρηξη της γαλλικής πολιτικής κατά τα τελευταία χρόνια όσο και της αυξανόμενης αντίληψης του Ισλάμ ως μια υπαρξιακή απειλή για τη Γαλλικό-δημοκρατικής παράδοση. Οι  Γάλλους πολιτικοί, σαν τους πολιτικούς όλης της Ευρώπης, αντιμετωπίζουν ένα κοινό ολοένα και πιο δύσπιστο και απόμακρο από τους βασικούς κοινωνικούς θεσμούς. Και, σαν τους πολιτικούς στην Ευρώπη, έχουν προσπαθήσει να κατευνάσουν αυτήν την εχθρότητα και την αγανάκτηση με την ενδυνάμωση της έννοιας της κοινής Γαλλικής ταυτότητας. Συχνά εξ αιτίας της δυσκολίας να διατυπώσουν με σαφήνεια τις ιδέες και τις αξίες που χαρακτηρίζουν το έθνος, έχουν αντίθετα καταφύγει στο να προδιορίζουν ποιοι δεν είναι Γάλλοι, αντί του ποιοί είναι. Σε αυτή την περίπτωση, το Ισλάμ είναι το "άλλο" εναντίον του οποίου ορίζεται η γαλλική ταυτότητα.

«Τι είναι αυτό που, στη Γαλλία του σήμερα»,ρωτά ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Karim Miské, «ενώνει τον ευσεβή Αλγερινό συνταξιούχο εργάτη, τον άθεο σαν και μένα Γαλλο-Μαυριτανό σκηνοθέτη, τον τραπεζικό υπάλληλο Φουλάνι Σούφι από το Mantes-la-Jolie, την Βουργουνδή κοινωνική λειτουργό που προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ, και τον αγνωστικιστή νοσοκόμο, ο οποίος ποτέ δεν έχει πατήσει το πόδι του στο σπίτι των παππούδων του στην Oujda; Τι μας ενώνει, αν όχι το γεγονός ότι ζούμε σε μια κοινωνία που μας σκέπτεται ως μουσουλμάνους;»

Κατ 'αρχήν, οι Γαλλικές αρχές απέρριψαν την πολυπολιτισμική προσέγγιση του Ηνωμένου Βασιλείου. Στην πράξη όμως αντιμετωπίζουν τους Βόρειοαφρικανούς μετανάστες και τους απογόνους τους με ένα πολύ «πολυπολιτισμικό» τρόπο, ως μια ενιαία κοινότητα που ζει δίπλα σε μιαν άλλη κοινότητα.

Η ειρωνεία είναι ότι ο Βορειοαφρικανικός πληθυσμός της Γαλλίας είναι κατά κύριο λόγο κοσμικός, ακόμη και οι εν ενεργεία μουσουλμάνοι είναι σχετικά φιλελεύθεροι στις απόψεις τους. Σύμφωνα με μελέτη του 2011 από το Institut Français d'Γνώμη Publique, 68% των γυναικών που τηρούν τη θρησκεία ποτέ δεν φορούν τη μαντίλα. Λιγότερο από το ένα τρίτο των εν ενεργεία μουσουλμάνων θα απαγόρευαν στις κόρες τους παντρευτούν έναν μη -μουσουλμάνο. 81% δέχονται ότι οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα στο διαζύγιο, το 44% δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη συμβίωση, το 38%υποστηρίζει το δικαίωμα στην άμβλωση, και 31% των εγκρίνει το σεξ πριν το γάμο. Η ομοφυλοφιλία είναι το μόνο θέμα για το οποίο υπάρχει μια πλειοψηφική συντηρητική στάση: το 77% των εν ενεργεία μουσουλμάνων την αποδοκιμάζουν.

Πολλοί στην δεύτερη γενιά των Βορειο-αφρικανικών κοινοτήτων είναι, ακριβώς όπως και οι ομόλογοί τους στη Βρετανία ή το Βέλγιο, αποξενωμένοι από την κουλτούρα και τα ήθη των γονέων τους, και από το επικρατούν Ισλάμ, όπως είναι από την ευρύτερη Γαλλική κοινωνία. Και μερικοί, όπως και αλλού στην Ευρώπη, βρίσκουν το δρόμο τους, σε ένα πιο σκοτεινό, πιο έντονο, πιο φυλετικό όραμα του Ισλάμ. Σκεφτείτε για παράδειγμα τον Cherif Kouachi, που ήταν ο εγκέφαλος τη σφαγής του Charlie Hebdo στο Παρίσι τον Ιανουάριο. Ανατράφηκε στο Gennevilliers, ένα βόρειο προάστιο του Παρισιού, με περίπου 10.000 ανθρώπους Βορειοαφρικανικής καταγωγής. Έχει σπάνια παρακολουθήσει τζαμί, και φάνηκε να μην είναι ιδιαίτερα θρησκευόμενος, αλλά οδηγήθηκε από μια αίσθηση κοινωνικής αποξένωσης. Ανήκε, σύμφωνα με το Mohammed Benalí, πρόεδρο του τοπικού τζαμιού, σε μια «γενιά που αισθάνθηκε αποκλεισμούς, διακρίσεις, και πάνω απ 'όλα, ταπεινώσεις. Μιλούσαν και αισθανόντουσαν Γαλλικά, αλλά θεωρήθηκαν Άραβες. Βρισκόντουσαν σε μια πολιτισμική σύγχυση».

ΔΙΑΛΥΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

Η ιστορία του Kouachi δε διαφέρει τόσο από εκείνη του Mohammad Sidique Khan, ηγέτη των βομβιστικών επιθέσεων της 7^ης Ιουλίου στο Λονδίνο. Ούτε διαφέρει τόσο από την ιστορία του Abdelhamid Abaaoud, του ιθύνοντος νου των επιθέσεων του Παρισιού. Ο Abaaoud μεγάλωσε στην Molenbeek, το γκέτο των Βρυξελλών που έχει γίνει συνώνυμο της φτώχειας, της ανεργίας, και του ριζοσπαστικού ισλαμισμού. Ο Abaaoud συμμετείχε ωστόσο σε ένα από τα κορυφαία σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Βελγίου, το Saint-Pierre d'Uccle. Εγκατέλειψε το σχολείο και σταμάτησε να επισκέπτεται το τοπικό τζαμί, όπως έκανε και ο στενός φίλος του Salah Abdeslam, άλλος ένας από τους ενόπλους του Παρισιού. Οι ιμάμηδες ήταν πολύ βυθισμένοι για τα γούστα τους στην παράδοση. «Έτσι κοιτάξανε αλλού», λέει ο Olivier Vanderhaegen, ο οποίος εργάζεται σε ένα τοπικό πρόγραμμα για την καταπολέμηση της ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας.

Η κοινωνική πολιτική στο Βέλγιο, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, με στόχο την προώθηση της ολοκλήρωσης είναι τελείως διαφορετικές. Αυτό που έχουν όμως κοινό είναι ότι όλοι έχουν συμβάλει στη δημιουργία μιας πιο εύθραυστης κοινωνία, και όλες συνέβαλαν στο να εδραιωθεί ένα στενότερο όραμα του «ανήκειν» και της ταυτότητας. Ούτε οι αφομοιωτικές, ούτε οι πολυπολιτισμικές πολιτικές είναι που δημιούργησαν τον Ισλαμισμό ή το Τζιχαντισμό. Αυτό που έχουν κάνει είναι να συμβάλουν στη δημιουργία χώρου για να ανθήσει ο Ισλαμισμός, και να διοχετεύσει τη δυσαρέσκεια σε τζιχαντισμό.

Πηγή: foreignaffairs.com Σε απόδοση από τα Αγγλικά από εμένα

Το άρθρο αυτό δε μπορώ να πω ότι με εκφράζει συνολικά. Για την ακρίβεια έχω δυο βασικές ενστάσεις:

Η πρώτη είναι ότι είναι αφόρητα συντηρητικό, με την έννοια ότι ρίχνει όλο το φταίξιμο στη σημερινή κοινωνία, η οποία έχει κατακερματισθεί και δημιουργεί κρίσιμα κενά ταυτότητας στη νέα γενιά, και που η οποία νέα γενιά, για να τα καλύψει, στρέφεται στον εξτρεμισμό. Πράγματα δηλαδή που λέγαν οι μπαμπάδες μας, (σε κάποιους οι παπούδες) για να ερμηνεύσουν τελείως σχηματικά το πρόβλημα της αριστερίστικης τρομοκρατίας της δεκαετίας του 70.

Η δεύτερη ένσταση είναι ότι, όπως και στην περίπτωση της προαναφερθείσας δεκαετίας του 70, δεν κάνει καθόλου λόγο για τα οποιαδήποτε κέντρα προσηλυτισμού, καθοδήγησης, αλλά και χρηματοδότησης, των εξτρεμιστικών πυρήνων. Ειδικά στην περίπτωση του τζιχαντισμού τα αρνείται και τα απορρίπτει ως ψευδείς κατηγορίες, αρνούμενο στην πράξη να παραδεχθεί οποιαδήποτε διασύνδεση του Ισλαμικού Κράτους, ή και άλλων Ισλαμιστικών εξτρεμιστικών ομάδων με τον ευρωπαϊκό τζιχαντισμό. Ο τελευταίος για το συγγραφέα δεν είναι παρά ένα νεανικό λάθος για το οποίο φταίει η κατακερματισμένη κοινωνία και οι αλλοπρόσαλλες πολιτικές ενσωμάτωσης του Μουσουλμανικού στοιχείου στις δυτικές κοινωνίες. Αυτή τη θεώρηση προσωπικά δε μπορώ να τη δεχθώ.

Παρόλα αυτά παραθέτω το άρθρο γιατί έχει ένα δομημένο λόγο, και κάποια στοιχεία που αξίζει να ληφθούν σοβαρά υπ΄όψη σε σχέση με την κοινωνική προέλευση και ηλικιακή σύνθεση των Ευρωπαίων Τζιχαντιστών.

Γιατί θα πρέπει να υποστηρίξουμε την Τουρκία εναντίον του Πούτιν (του Daniel Hannan)

Τι διεστραμμένες ανοησίες  κάνει ο Βλαντιμίρ Πούτιν; Στο σύντομο χρονικό διάστημα που δραστηριοποιούνται τα ρωσικά αεροσκάφη στη Συρία, έχουν εισβάλει στον Τουρκικό εναέριο χώρο τέσσερις φορές. Στις τρεις πρώτες περιπτώσεις, η Άγκυρα απάντησε λέγοντας στη Μόσχα, σε έναν ολοένα και πιο εξοργισμένοι τόνο, ότι οι επόμενες εισβολές θα πυροδοτήσουν μια στρατιωτική αντίδραση. Δεν άλλαξε τίποτα. Ο Πρόεδρος Πούτιν θέλει να πιέσει και να σπρώξει μέχρι να συναντήσει αντίσταση. Το έκανε στη Γεωργία και την Ουκρανία. Αναμφισβήτητα το κάνει στα κράτη της Βαλτικής. Σίγουρα αυτό κάνει και στην Ανατολή.
 
Πριν εξεταστεί αν η απάντηση της Τουρκίας ήταν αναλογική, ας γίνει προηγουμένως η ερώτηση: Πρώτα πρώτα,  τι γύρευαν εκεί τα ρωσικά αεροπλάνα; Ακόμα κι αν δε λάβουμε υπ΄όψη μας την παραβίαση των συνόρων, τι δουλειά είχαν εκεί να  βομβαρδίζουν τους Τουρκμένους της Συρίας, οι οποίοι συνδέονται με τον υποστηριζόμενο από τη Δύση Εθνικό Συνασπισμό; Το Ισλαμικό κράτος δεν λειτουργεί σε αυτό το τμήμα της Συρίας, μια περιοχή που είναι γνωστή στους κατοίκους της ως Bayırbucak.
 
Οι Τούρκοι φυσικά συμπαθούν τους συγγενείς τους της άλλης μεριάς, που κατεστάλησαν υπό τους Μπααθιστές, και οι οποίοι πολεμούν έκτοτε εναντίον και του ISIS και του Άσαντ. Η στόχευση αυτής της ομάδα ήταν το είδος της προσχεδιασμένης πρόκλησης στην οποία ειδικεύεται ο Πούτιν. Οι επανειλημμένες παραβιάσεις του εναέριου χώρου, η άρνηση του πιλότου να λάβει σοβαρά υπόψη τις προειδοποιήσεις, τα ψέματα που ακολούθησαν - όλοι ήταν σα βγαλμένα από εγχειρίδιο προβοκάτσιας σοβιετικού τύπου.
 
Αν νομίζετε ότι μιλάω πάρα πολύ σκληρά για τον Πούτιν, ακούστε πώς οι δύο κυβερνήσεις ανταποκρίθηκαν στην τραγωδία.
 
Εδώ είναι ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: «Δεν έχουμε καμία πρόθεση να κλιμακωθεί αυτό το περιστατικό. Η Τουρκία ποτέ δεν ήθελε εντάσεις. Θα είμαστε πάντα υπέρ της ειρήνης και του διαλόγου» Εδώ είναι ο Ahmet Davutoğlu, ο πρωθυπουργός του, απευθυνόμενος στους βουλευτές: «Η Ρωσία είναι φίλος και γείτονάς μας. Οι διμερείς δίαυλοι επικοινωνίας μας είναι ανοιχτοί» Τώρα εδώ είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν: «.. Η απώλεια που υποστήκαμε σήμερα ήταν μια μαχαιριά στην πλάτη, κατ΄ ευθείαν από τους συνεργούς των τρομοκρατών» Σε περίπτωση που κάποιος έχασε την ουσία, ο Πούτιν συνέχισε κατηγορώντας την Τουρκία ότι πλαισιώνεται με το ισλαμικό κράτος, και προειδοποίησε απειλητικά ότι θα υπάρξουν «σοβαρές συνέπειες».
 
Η ιδέα ότι η Τουρκία κατά κάποιον τρόπο υποστηρίζει το ISIS έχει γίνει ένα δημοφιλές meme, που επιμελώς εξαπλώθηκε σε απευθείας σύνδεση με Ρώσους προβοκάτορες, και παρελήφθη από κάποιους στη Δυτική Ευρώπη, όχι μόνο από εκείνους που συνδέονται με το μπλοκ του εθνικιστικού κόματος της Marine Le Pen. Επειδή το σχόλιο παρακάτω είναι πιθανό να προσελκύσει ορισμένες παρατηρήσεις σε αυτό το πνεύμα, επιτρέψτε μου να μιλήσω συγκεκριμένα.
 
Η Τουρκία εντάχθηκε επίσημα στην συμμαχία κατά του ISIS το 2014, καθιστώντας  πρώτα τις βάσεις της στη διάθεση των δυνάμεων των ΗΠΑ που πετούν πάνω από το κατεχόμενο από το ISIS έδαφος, και μετά ξεκινώντας τις δικές της επιθέσεις. Ταυτόχρονα, άρχισε την κατάρτιση των δυνάμεων των Peshmerga από το κουρδικό Ιράκ. (οι Δυτικοί σχολιαστές μερικές φορές βαριούνται να ψάξουν και αναφέρουν ότι η Τουρκία μάχεται κατά «των Κούρδων», αποτυγχάνοντας να διακρίνουν μεταξύ του μαρξιστικού ΡΚΚ και της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης στο Ερμπίλ, η οποία απολαμβάνει εγκάρδιες σχέσεις με την Άγκυρα.)
 
Οι Τούρκοι είχαν κάθε λόγο να χτυπήσουν στο ISIS. Αυτοί οι Kharijites στην έρημο είτε έχουν αναλάβει την ευθύνη, ή με άλλο τρόπο έχουν εμπλακεί σε βομβιστικές επιθέσεις στο Reyhanli, το Ντιγιαρμπακίρ και το Suruç. Το ISIS παραμένει ο κύριος ύποπτος στην τερατώδη επίθεση αυτοκτονίας στην Άγκυρα τον περασμένο μήνα, στον οποίο πάνω από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 400 τραυματίστηκαν.
Οι επικριτές ισχυρίζονται μερικές φορές ότι η Τουρκία κερδοσκοπεί από τις διασυνοριακές εμπορικές συναλλαγές με τις ισλαμιστικές συμμορίες, ή αλλιώς ότι αναπτύσσει τη στρατιωτική εκστρατεία της με μισή καρδιά. Η πρώτη κατηγορία θα έχει αναπόφευκτα στοιχεία της αλήθειας, για γεωγραφικούς λόγους. Η Τουρκία έχει μακρά σύνορα με το κατεχόμενο από το ISIS συριακό έδαφος. Όπου υπάρχουν χρήματα που μπορούν να βγουν, οι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να το κάνουν.Το  ISIS πρέπει να πουλήσει περιουσιακά της στοιχεία στο εξωτερικό, και το εμπόριο πάντα βρίσκει έναν τρόπο.
 
Θα έπρεπε οι τουρκικές αρχές να κάνουν περισσότερα για να πατάξουν τους λαθρεμπόρους και τους διεφθαρμένους τοπικούς αξιωματούχους; Πάντα, βέβαια, μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω. Αλλά το σωστό είναι να λάβουμε τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρας υπόψη. Από τότε που η Συρία άρχισε κάθοδο στην κόλαση, περισσότεροι από δύο εκατομμύρια εκτοπισμένοι άνθρωποι έχουν αναζητήσει καταφύγιο στην Τουρκία. Δούλευα με κάποιους από αυτούς σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στα σύνορα με τη Συρία πέρυσι ως μέρος ενός AECR προγράμματος κοινωνικής δράσης – η Kate Maltby έγραψε γι 'αυτό στο ConHome εκείνη την εποχή - και εξεπλάγην, όπως και η Kate, από τον απέριττο και αγόγγυστο τρόπο με τον οποίο οι Τούρκοι αντιμετώπισαν την κρίση. Ούτε ένα τουρκικό κόμμα υποστήριξε ότι τα σύνορα πρέπει να είναι κλειστά, ή οι πρόσφυγες να μετακινηθούν. Κατ' αντιδιαστολή, εξετάστε τις αντιδράσεις στην ΕΕ, όταν προτάθηκε 120.000 άνθρωποι να διανεμηθούν μεταξύ των 26 κρατών.
 
Αυτή η προσφυγική κρίση συμπλαισιώνει και τις άλλες κύριες κατηγορίες εναντίον της Τουρκίας, δηλαδή ότι φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για την καταπολέμηση του Άσαντ από την καταπολέμηση της ISIS. Αυτά τα δύο εκατομμύρια Σύριοι που ζουν και εργάζονται στην Τουρκία είναι σε μεγάλο βαθμό πρόσφυγες από τις δυνάμεις του Ασάντ. Έφεραν ιστορίες τρόμου μαζί τους, η οποία φυσικά άγγιξαν τη συμπάθειά από τους «οικοδεσπότες » τους. Η βασική πεποίθηση μεταξύ των περισσοτέρων Τούρκων σχολιαστών - κυβέρνητικών και της αντιπολίτευσης - είναι ότι ο Άσαντ είναι η αιτία του προβλήματος, και ότι η κτηνωδία του είναι αυτή που προκάλεσε την κυριασχία της Ισλαμιστικής αντιπολίτευσης Τώρα, μπορεί να διαφωνείτε με αυτή την ανάλυση. Θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι η καθαρή κακία του κράτους των σκλάβων της Βαγδάτης θα έπρεπε να κάνει την εξαφάνισή του προτεραιότητα μας. Δίκαιο. Αλλά αυτό είναι έναν κόσμο μακριά από το να δηλώνετε ότι η Τουρκία είναι μια "συνεργός" στο ISIS.
 
Τίποτα από τα προηγούμενα δε θέλει να θέσει την Άγκυρα υπεράνω κριτικής. Πολλοί Τούρκοι, συμπεριλαμβανομένων και των οπαδών του κυβερνώντος κόμματος, έχουν θορυβηθεί από ορισμένες πρόσφατες εξελίξεις: Η προθυμία να μηνύει τους δημοσιογράφους, οι δικαστικές καταστολές, η μετατόπιση της ισχύος από τη νομοθετική στην εκτελεστική εξουσία. Οι φίλοι της τουρκικής δημοκρατίας δεν πρέπει να φοβούνται να επισημάνουν όταν λαμβάνονται λάθος στροφές. Παρόλα αυτά, η ιδέα ότι η Τουρκία είναι κατά κάποιο τρόπο στο δρόμο για να γίνει ένα δεύτερο Ιράν, ή ότι δεν είναι πλέον μια σωστή δημοκρατία, ή ότι κρυφά τα κάνει πλακάκια με το ISIS, είναι παράλογη. Τέτοιου είδους θεατρινισμοί κάνουν δυσκολότερο να εκφρασθούν οι εύλογες ανησυχίες.
 
Οι συγκρούσεις μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας δεν είναι κάτι νέο. Είμαστε λίγες εβδομάδες μακριά από τα εκατό χρόνια από τη Μάχη του Ερζερούμ, μια αποτρόπαια εμπλοκή στο βουνό μεταξύ των τσαρικών και των οθωμανικών δυνάμεων, που σηματοδότησαν την κορύφωση μιας 350-ετούς ρωσικής εξάπλωσης στην αυτοκρατορία του σουλτάνου. Εκτός από ένα σύντομο φλερτ μεταξύ του Ατατούρκ και του Λένιν (το οποίο οι Δυτικοί θαυμαστές του Ατατούρκ επιμελώς παραβλέπουν, ακριβώς όπως τη Δυτική θαυμαστές του Σίσι έχουν παραβλέψει επιμελώς εγγύτητα του με τον Πούτιν) οι δύο μεγάλες δυνάμεις της Μαύρης Θάλασσας έχουν την τάση να είναι περιφερειακοί αντίπαλοι.Η Πολιτική της Βρετανίας, ότι κι αν σημαίνει αυτό, παραδοσιακά υποστήριζε την Τουρκία.
 
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν πλέον συνειδητά επαναφέρει τις ευθυγραμμίσεις της Ρωσίας του Ψυχρού Πολέμου. Όπως ο Assad ο πρεβύτερος ήταν πελάτης του Μπρέζνιεφ, έτσι κι Assad ο νεώτερος είναι του Πούτιν. Η ίδια η Τουρκία βρίσκεται σε μια γνώριμη θέση, με τη Συρία από τη μία πλευρά και το Ρωσο προστάτη της από την άλλη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει ζητήσει από το ΝΑΤΟ για βοήθεια. Δεν είναι περίεργο που το ΝΑΤΟ είναι υπέρ της.
 
Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για το αδιέξοδο της Συρίας. Αν υπήρχαν, θα τις είχαμε βρει μέχρι τώρα. Ο Άσαντ και το ISIS έχουν ερημώσει τη μεταξύ τους γη, αναγκάζοντας τους Σύριους είτε να διαφύγουν είτε να επιλέξουν το ένα από τα δύο άκρα. Το μόνο πράγμα που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι δεν θα έπρεπε να εξασθενούμε εκείνες τις ομάδες πολιτοφυλακής που είναι προσανατολισμένες προς τη Δύση και αντιτίθενται τόσο στο ISIS και όσο και στον Άσαντ. Όταν βλέπω τον Πούτιν να τους βομβαρδίζει, ξέρω με ποιανού το μέρος είμαι.

πηγή: hannan.co.uk 

WWIII

·        Ο Αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, δηλώνει ότι δεν θα είχε κανένα νόημα μια χερσαία εκστρατεία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

·        Ο νεοεκλεγείς Καναδός πρωθυπουργός επιμένει στην απόσυρση των στρατευμάτων από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, όπως είχε εξαγγείλει προεκλογικώς.

·        Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών τονίζει ότι δε θα είχε κανένα νόημα η προσθήκη μια ακόμα χώρας στις 16 που διεξάγουν αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του ISIS, αποκλείοντας έτσι τη χώρα του από πιθανή στρατιωτική ανάμειξη.

·        Η Ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία ανατολική, δυτική και εγχώρια, και οι Ευρωπαίοι Φιλελεύθεροι, μιλάνε γενικώς αλλά με ιδιαίτερη ορμή για πόλεμο, έχοντας στο μυαλό σε βαθμό ρεαλισμού μάλλον κάτι σαν το call of duty στο play station.

·        Ο Γερμανός πρόεδρος Φρανσουά Ολλάντ έβγαλε ένα πύρινο λόγο όσον αφορά στην εμπόλεμη κατάσταση της χώρας του. Απέκτησε λόγοις την στρατιωτική υποστήριξη των Ευρωπαίων συμμάχων του, βασισμένη στο άρθρο 48 της συνθήκης, αλλά χωρίς τη λήψη εμπράκτως κανενός ουσιαστικού μέτρου και πρόνοιας προς αυτήν την κατεύθυνση.

·        Η Ευρωπαϊκή Ακροδεξιά, και ο Πούτιν, ο οποίος ανταποκρίθηκε ιδιαίτερα στις εκκλήσεις του Ολλάντ για συντονισμό των ενεργειών, είναι οι μόνοι που μιλάνε για πλήρη ανάπτυξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή, στο επίπεδο ενός Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως θέλουν να οδηγήσουν την κατάσταση οι αναφερόμενοι στην παραπάνω παράγραφο, θα ωφελούσε μόνο τις επιδιώξεις του Πούτιν, όσον αφορά στην ανακατανομή των παγκοσμίων σφαιρών επιρροής. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ηγέτες, σοφά πράττοντας, κάνουν ότι μπορούν για να τον αποφύγουν. Εξαιρουμένου του Ολάντ ο οποίος δέχεται ισχυρότατες πιέσεις από τις ακροδεξιές δυνάμεις της χώρας του. Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη και αμφιταλαντευόμενη. Οι ανάλογες στρατιωτικές απαντήσεις στο παρελθόν των ΗΠΑ και λοιπων Ευρωπαίων προς Ιράκ & Αφγανιστάν τους έχουν καταστήσει προσεκτικούς και μάλλον δικαίως.

Οποιαδήποτε απάντηση δοθεί στον ισλαμοφασιστικό εξτρεμισμό πρέπει να είναι αποτέλεσμα ψύχραιμων και βαθειάς προοπτικής υπολογισμών.

Οι επιθέσεις των τζιχαντιστών στο Δυτικό έδαφος δεν πρέπει να οδηγήσουν σε αλόγιστες και επιπόλαιες ενέργειες.  Είναι πόλεμος, ναι. Αλλά πόλεμος που πρέπει να κερδηθεί. Πόλεμος από τον οποίο οι ελευθερίες του Δυτικού κόσμου θα βγούν ακόμα πιο ενισχυμένες. Πόλεμος που θα διεξαχθεί με τους δικούς μας όρους. Όχι με τους όρους των τζιχαντιστών, και λοιπών καταστολέων των ελευθεριών του κόσμου όπως του Άσαντ, του Πούτιν, και  του λοιπού ακροδεξιού σκυλολογιού που τον ακολουθεί πανευρωπαϊκά.