Πούτιν VS Μέρκελ (του Σπύρου Βλέτσα από το Athens Voice)

Στην Ελλάδα είναι πολύ δημοφιλής –ιδιαίτερα στην Αριστερά– η αντίληψη που αποδίδει τα κύματα προσφύγων και μεταναστών στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Η εμπειρία που έχουμε, διαψεύδει τον παραπάνω ισχυρισμό. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 η χώρα μας και ολόκληρη η δυτική Ευρώπη κατακλύστηκαν από μετανάστες που είχαν εγκαταλείψει τις πρώην κομμουνιστικές χώρες. Κανένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν τους ανάγκασε να φύγουν από τις πατρίδες τους.

H πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων άνοιξε τα σύνορα των χωρών της ανατολικής Ευρώπης, που μέχρι τότε παρέμεναν κλειστά, απαγορεύοντας τα ταξίδια των πολιτών τους στις χώρες της Δύσης. Χιλιάδες άτομα πλήρωσαν με τη ζωή τους την απόπειρά τους να διαφύγουν από το τείχος του Βερολίνου και τα συρματοπλέγματα των συνόρων. Μόλις τα σύνορα άνοιξαν οι πολίτες των ανατολικών χωρών έσπευσαν να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή στη Δύση.

Αντίστοιχα σήμερα η φτώχεια και η έλλειψη προοπτικής αναγκάζει εκατομμύρια ανθρώπους να μεταναστεύσουν. Μαζί τους φτάνουν στις ανεπτυγμένες χώρες και πρόσφυγες από εμφυλίους και καταπιεστικά καθεστώτα. Μπορεί η κατάσταση στο Ιράκ να αποσταθεροποιήθηκε μετά την αμερικάνική επέμβαση αλλά ο πόλεμος στη Συρία δεν έγινε από τους συνήθεις «ιμπεριαλιστές».
Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι μεγάλες χώρες της Ευρώπης απέφυγαν να εμπλακούν στη Συρία και άφησαν το καθεστώς Άσαντ να χρησιμοποιεί τη δύναμή του εναντίον των δυνάμεων της αντιπολίτευσης. Στο πλευρό του Άσαντ βρίσκεται η Ρωσία του Πούτιν και η αεροπορία της, που με το πρόσχημα της δράσης εναντίον του ISIS βομβαρδίζει τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης αλλά και αμάχους. Και ενώ στην Ελλάδα είμαστε συνήθως ευαίσθητοι για τα θύματα των βομβαρδισμών, για τις βόμβες του Πούτιν δεν ακούγεται η παραμικρή διαμαρτυρία.

Την ίδια ανοχή συναντήσαμε στην Ελλάδα και κατά την προσάρτηση εδαφών της Ουκρανίας από τη Ρωσία το 2015. Η προσάρτηση αυτή είναι πανομοιότυπη με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο. Και εδώ, ακούγαμε για ακροδεξιά και νεοναζί κυβέρνηση της Ουκρανίας όταν η δύναμη των ακροδεξιών κομμάτων εκεί είναι μικρότερη από τη δύναμη της Χρυσής Αυγής.
Η αποδοχή της Ρωσίας στην Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, σύμφωνα με τα δεδομένα ερευνών του Pew Research για το 2013 και 2014. Επίσης στην Ελλάδα ο πλέον δημοφιλής ξένος ηγέτης είναι ο Πούτιν, με το 25% να εκφράζει το θαυμασμό του για τον Ρώσο Πρόεδρο, σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας Win/Gallup για λογαριασμό της εφημερίδας «The Independent» σε 65 χώρες το 2015.

Τα πράγματα γίνονται πιο εντυπωσιακά αν δούμε, στην ίδια έρευνα, ότι μόνο το 9% των Ελλήνων έχει θετική άποψη για τον πρόεδρο Ομπάμα, ενώ για τον Ολάντ μόνο το 1% των συμπατριωτών μας έχει θετική γνώμη. Όσο για την καγκελάριο Μέρκελ, είναι η πλέον μισητή ξένη πολιτικός καθώς το 72% των Ελλήνων έχει αρνητική γνώμη γι’ αυτήν.

Ο αυταρχισμός του καθεστώτος Πούτιν, οι διώξεις δημοσιογράφων, το κυνήγι των ομοφυλόφιλων, που απαγορεύεται να «διαφημίζουν» την ομοφυλοφιλία, το στιλ Ράμπο που προωθεί ο Ρώσος πρόεδρος δεν ενοχλούν τους Έλληνες. Ούτε η τεράστια οικονομική ανισότητα που υπάρχει στη Ρωσία με πάμπλουτους ολιγάρχες και πάμφτωχους εξαθλιωμένου.

Η Μερκελ, που στην Ελλάδα παρουσιάστηκε από ορισμένους σαν Χίτλερ, ηγείται μιας δημοκρατικής χώρας, με διάχυση της ευημερίας και στα φτωχότερα στρώματα, με ένα αξιοζήλευτο σύστημα κοινωνικής προστασίας. Υπάρχει ελευθερία έκφρασης και τα δικαιώματα των μειονοτήτων προστατεύονται. Η Μέρκελ είχε υπουργό Εξωτερικών κάποιον που δεν είχε κανένα λόγο να κρύβει τον ομοφυλόφιλο σεξουαλικό προσανατολισμό του. Κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο για τη Ρωσία του Πoύτιν.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες ρισκάρουν ακόμη και τη ζωή τους για να βρεθούν στη Γερμανία και να λάβουν μια θέση στην κοινωνία της. Από την Τουρκία, που βρίσκονται, θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στη Ρωσία, αλλά δεν το κάνουν.

Η Μέρκελ εφαρμόζει μια πολιτική για το μεγάλο προσφυγικό ζήτημα που είναι σύμφωνη με αρχές του ανθρωπισμού. Η πολιτική της αυτή την έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση. Αντί να συνταχθεί με τους φόβους των πολιτών –ή ακόμη χειρότερα να τους εκμεταλλευτεί– εκείνη επιμένει στις αποφάσεις της. Εδώ κυκλοφορεί η εξήγηση ότι η Γερμανία δέχεται τους πρόσφυγες γιατί χρειάζεται εργατικά χέρια. Αν ο λόγος ήταν αυτός θα μπορούσε να βρει καταρτισμένους και ευκολότερα αφομοιώσιμους χριστιανούς εργάτες από χώρες όπως η Ουκρανία και η Λευκορωσία και να τους καλέσει οργανωμένα, όπως έκανε τη δεκαετία του 1960 με τους Έλληνες μετανάστες.

Στην Ελλάδα πολλοί πίστευαν ότι ο Πούτιν θα μπορούσε να μας σώσει από τα μνημόνια. Παρά όσα λέγονται στη ζώνη του τηλεοπτικού σκότους, όλα αυτά τα χρόνια η Ρωσία ως μέλος του Δ.Ν.Τ. ήταν αντίθετη με την παροχή βοήθειας στην Ελλάδα, μας πουλούσε ακριβότερα το αέριο από ό,τι σε άλλες χώρες, δεν μας έδινε πετρέλαιο με πίστωση και ο Πούτιν κάλεσε στο Ρoστώφ τους Ρώσους επιχειρηματίες να μην επενδύουν στην «προφανώς προβληματική» Ελλάδα (23/8/2013). Όσοι είχαν αυταπάτες διαψεύστηκαν το καλοκαίρι του 2015.

Οι αυταπάτες, τα στερεότυπα, οι θεωρίες συνωμοσίας και μια εξωπραγματική εικόνα του σύγχρονου κόσμου κυριαρχούν σε μεγάλο μέρος των Ελλήνων πολιτών. Αυτό δεν είναι άσχετο με την παρατεταμένη κρίση που ταλαιπωρεί την Ελλάδα. Όταν οι άλλοι εργάζονταν για να επιστρέψουν στην ανάπτυξη και έτσι να απαλλαγούν από τα μνημόνια, εδώ μιλάγαμε για κατοχή, για συνωμοσίες ξένων κέντρων, για το «ομόδοξο ξανθό γένος». Τώρα που οι άλλοι ξεμπέρδεψαν με την κρίση, εμείς μείναμε με τις αυταπάτες και την παράταση της κρίσης.

πηγή: athensvoice.gr

Γιατί θα πρέπει να υποστηρίξουμε την Τουρκία εναντίον του Πούτιν (του Daniel Hannan)

Τι διεστραμμένες ανοησίες  κάνει ο Βλαντιμίρ Πούτιν; Στο σύντομο χρονικό διάστημα που δραστηριοποιούνται τα ρωσικά αεροσκάφη στη Συρία, έχουν εισβάλει στον Τουρκικό εναέριο χώρο τέσσερις φορές. Στις τρεις πρώτες περιπτώσεις, η Άγκυρα απάντησε λέγοντας στη Μόσχα, σε έναν ολοένα και πιο εξοργισμένοι τόνο, ότι οι επόμενες εισβολές θα πυροδοτήσουν μια στρατιωτική αντίδραση. Δεν άλλαξε τίποτα. Ο Πρόεδρος Πούτιν θέλει να πιέσει και να σπρώξει μέχρι να συναντήσει αντίσταση. Το έκανε στη Γεωργία και την Ουκρανία. Αναμφισβήτητα το κάνει στα κράτη της Βαλτικής. Σίγουρα αυτό κάνει και στην Ανατολή.
 
Πριν εξεταστεί αν η απάντηση της Τουρκίας ήταν αναλογική, ας γίνει προηγουμένως η ερώτηση: Πρώτα πρώτα,  τι γύρευαν εκεί τα ρωσικά αεροπλάνα; Ακόμα κι αν δε λάβουμε υπ΄όψη μας την παραβίαση των συνόρων, τι δουλειά είχαν εκεί να  βομβαρδίζουν τους Τουρκμένους της Συρίας, οι οποίοι συνδέονται με τον υποστηριζόμενο από τη Δύση Εθνικό Συνασπισμό; Το Ισλαμικό κράτος δεν λειτουργεί σε αυτό το τμήμα της Συρίας, μια περιοχή που είναι γνωστή στους κατοίκους της ως Bayırbucak.
 
Οι Τούρκοι φυσικά συμπαθούν τους συγγενείς τους της άλλης μεριάς, που κατεστάλησαν υπό τους Μπααθιστές, και οι οποίοι πολεμούν έκτοτε εναντίον και του ISIS και του Άσαντ. Η στόχευση αυτής της ομάδα ήταν το είδος της προσχεδιασμένης πρόκλησης στην οποία ειδικεύεται ο Πούτιν. Οι επανειλημμένες παραβιάσεις του εναέριου χώρου, η άρνηση του πιλότου να λάβει σοβαρά υπόψη τις προειδοποιήσεις, τα ψέματα που ακολούθησαν - όλοι ήταν σα βγαλμένα από εγχειρίδιο προβοκάτσιας σοβιετικού τύπου.
 
Αν νομίζετε ότι μιλάω πάρα πολύ σκληρά για τον Πούτιν, ακούστε πώς οι δύο κυβερνήσεις ανταποκρίθηκαν στην τραγωδία.
 
Εδώ είναι ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: «Δεν έχουμε καμία πρόθεση να κλιμακωθεί αυτό το περιστατικό. Η Τουρκία ποτέ δεν ήθελε εντάσεις. Θα είμαστε πάντα υπέρ της ειρήνης και του διαλόγου» Εδώ είναι ο Ahmet Davutoğlu, ο πρωθυπουργός του, απευθυνόμενος στους βουλευτές: «Η Ρωσία είναι φίλος και γείτονάς μας. Οι διμερείς δίαυλοι επικοινωνίας μας είναι ανοιχτοί» Τώρα εδώ είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν: «.. Η απώλεια που υποστήκαμε σήμερα ήταν μια μαχαιριά στην πλάτη, κατ΄ ευθείαν από τους συνεργούς των τρομοκρατών» Σε περίπτωση που κάποιος έχασε την ουσία, ο Πούτιν συνέχισε κατηγορώντας την Τουρκία ότι πλαισιώνεται με το ισλαμικό κράτος, και προειδοποίησε απειλητικά ότι θα υπάρξουν «σοβαρές συνέπειες».
 
Η ιδέα ότι η Τουρκία κατά κάποιον τρόπο υποστηρίζει το ISIS έχει γίνει ένα δημοφιλές meme, που επιμελώς εξαπλώθηκε σε απευθείας σύνδεση με Ρώσους προβοκάτορες, και παρελήφθη από κάποιους στη Δυτική Ευρώπη, όχι μόνο από εκείνους που συνδέονται με το μπλοκ του εθνικιστικού κόματος της Marine Le Pen. Επειδή το σχόλιο παρακάτω είναι πιθανό να προσελκύσει ορισμένες παρατηρήσεις σε αυτό το πνεύμα, επιτρέψτε μου να μιλήσω συγκεκριμένα.
 
Η Τουρκία εντάχθηκε επίσημα στην συμμαχία κατά του ISIS το 2014, καθιστώντας  πρώτα τις βάσεις της στη διάθεση των δυνάμεων των ΗΠΑ που πετούν πάνω από το κατεχόμενο από το ISIS έδαφος, και μετά ξεκινώντας τις δικές της επιθέσεις. Ταυτόχρονα, άρχισε την κατάρτιση των δυνάμεων των Peshmerga από το κουρδικό Ιράκ. (οι Δυτικοί σχολιαστές μερικές φορές βαριούνται να ψάξουν και αναφέρουν ότι η Τουρκία μάχεται κατά «των Κούρδων», αποτυγχάνοντας να διακρίνουν μεταξύ του μαρξιστικού ΡΚΚ και της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης στο Ερμπίλ, η οποία απολαμβάνει εγκάρδιες σχέσεις με την Άγκυρα.)
 
Οι Τούρκοι είχαν κάθε λόγο να χτυπήσουν στο ISIS. Αυτοί οι Kharijites στην έρημο είτε έχουν αναλάβει την ευθύνη, ή με άλλο τρόπο έχουν εμπλακεί σε βομβιστικές επιθέσεις στο Reyhanli, το Ντιγιαρμπακίρ και το Suruç. Το ISIS παραμένει ο κύριος ύποπτος στην τερατώδη επίθεση αυτοκτονίας στην Άγκυρα τον περασμένο μήνα, στον οποίο πάνω από 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 400 τραυματίστηκαν.
Οι επικριτές ισχυρίζονται μερικές φορές ότι η Τουρκία κερδοσκοπεί από τις διασυνοριακές εμπορικές συναλλαγές με τις ισλαμιστικές συμμορίες, ή αλλιώς ότι αναπτύσσει τη στρατιωτική εκστρατεία της με μισή καρδιά. Η πρώτη κατηγορία θα έχει αναπόφευκτα στοιχεία της αλήθειας, για γεωγραφικούς λόγους. Η Τουρκία έχει μακρά σύνορα με το κατεχόμενο από το ISIS συριακό έδαφος. Όπου υπάρχουν χρήματα που μπορούν να βγουν, οι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να το κάνουν.Το  ISIS πρέπει να πουλήσει περιουσιακά της στοιχεία στο εξωτερικό, και το εμπόριο πάντα βρίσκει έναν τρόπο.
 
Θα έπρεπε οι τουρκικές αρχές να κάνουν περισσότερα για να πατάξουν τους λαθρεμπόρους και τους διεφθαρμένους τοπικούς αξιωματούχους; Πάντα, βέβαια, μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω. Αλλά το σωστό είναι να λάβουμε τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρας υπόψη. Από τότε που η Συρία άρχισε κάθοδο στην κόλαση, περισσότεροι από δύο εκατομμύρια εκτοπισμένοι άνθρωποι έχουν αναζητήσει καταφύγιο στην Τουρκία. Δούλευα με κάποιους από αυτούς σε ένα στρατόπεδο προσφύγων στα σύνορα με τη Συρία πέρυσι ως μέρος ενός AECR προγράμματος κοινωνικής δράσης – η Kate Maltby έγραψε γι 'αυτό στο ConHome εκείνη την εποχή - και εξεπλάγην, όπως και η Kate, από τον απέριττο και αγόγγυστο τρόπο με τον οποίο οι Τούρκοι αντιμετώπισαν την κρίση. Ούτε ένα τουρκικό κόμμα υποστήριξε ότι τα σύνορα πρέπει να είναι κλειστά, ή οι πρόσφυγες να μετακινηθούν. Κατ' αντιδιαστολή, εξετάστε τις αντιδράσεις στην ΕΕ, όταν προτάθηκε 120.000 άνθρωποι να διανεμηθούν μεταξύ των 26 κρατών.
 
Αυτή η προσφυγική κρίση συμπλαισιώνει και τις άλλες κύριες κατηγορίες εναντίον της Τουρκίας, δηλαδή ότι φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για την καταπολέμηση του Άσαντ από την καταπολέμηση της ISIS. Αυτά τα δύο εκατομμύρια Σύριοι που ζουν και εργάζονται στην Τουρκία είναι σε μεγάλο βαθμό πρόσφυγες από τις δυνάμεις του Ασάντ. Έφεραν ιστορίες τρόμου μαζί τους, η οποία φυσικά άγγιξαν τη συμπάθειά από τους «οικοδεσπότες » τους. Η βασική πεποίθηση μεταξύ των περισσοτέρων Τούρκων σχολιαστών - κυβέρνητικών και της αντιπολίτευσης - είναι ότι ο Άσαντ είναι η αιτία του προβλήματος, και ότι η κτηνωδία του είναι αυτή που προκάλεσε την κυριασχία της Ισλαμιστικής αντιπολίτευσης Τώρα, μπορεί να διαφωνείτε με αυτή την ανάλυση. Θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι η καθαρή κακία του κράτους των σκλάβων της Βαγδάτης θα έπρεπε να κάνει την εξαφάνισή του προτεραιότητα μας. Δίκαιο. Αλλά αυτό είναι έναν κόσμο μακριά από το να δηλώνετε ότι η Τουρκία είναι μια "συνεργός" στο ISIS.
 
Τίποτα από τα προηγούμενα δε θέλει να θέσει την Άγκυρα υπεράνω κριτικής. Πολλοί Τούρκοι, συμπεριλαμβανομένων και των οπαδών του κυβερνώντος κόμματος, έχουν θορυβηθεί από ορισμένες πρόσφατες εξελίξεις: Η προθυμία να μηνύει τους δημοσιογράφους, οι δικαστικές καταστολές, η μετατόπιση της ισχύος από τη νομοθετική στην εκτελεστική εξουσία. Οι φίλοι της τουρκικής δημοκρατίας δεν πρέπει να φοβούνται να επισημάνουν όταν λαμβάνονται λάθος στροφές. Παρόλα αυτά, η ιδέα ότι η Τουρκία είναι κατά κάποιο τρόπο στο δρόμο για να γίνει ένα δεύτερο Ιράν, ή ότι δεν είναι πλέον μια σωστή δημοκρατία, ή ότι κρυφά τα κάνει πλακάκια με το ISIS, είναι παράλογη. Τέτοιου είδους θεατρινισμοί κάνουν δυσκολότερο να εκφρασθούν οι εύλογες ανησυχίες.
 
Οι συγκρούσεις μεταξύ της Τουρκίας και της Ρωσίας δεν είναι κάτι νέο. Είμαστε λίγες εβδομάδες μακριά από τα εκατό χρόνια από τη Μάχη του Ερζερούμ, μια αποτρόπαια εμπλοκή στο βουνό μεταξύ των τσαρικών και των οθωμανικών δυνάμεων, που σηματοδότησαν την κορύφωση μιας 350-ετούς ρωσικής εξάπλωσης στην αυτοκρατορία του σουλτάνου. Εκτός από ένα σύντομο φλερτ μεταξύ του Ατατούρκ και του Λένιν (το οποίο οι Δυτικοί θαυμαστές του Ατατούρκ επιμελώς παραβλέπουν, ακριβώς όπως τη Δυτική θαυμαστές του Σίσι έχουν παραβλέψει επιμελώς εγγύτητα του με τον Πούτιν) οι δύο μεγάλες δυνάμεις της Μαύρης Θάλασσας έχουν την τάση να είναι περιφερειακοί αντίπαλοι.Η Πολιτική της Βρετανίας, ότι κι αν σημαίνει αυτό, παραδοσιακά υποστήριζε την Τουρκία.
 
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν πλέον συνειδητά επαναφέρει τις ευθυγραμμίσεις της Ρωσίας του Ψυχρού Πολέμου. Όπως ο Assad ο πρεβύτερος ήταν πελάτης του Μπρέζνιεφ, έτσι κι Assad ο νεώτερος είναι του Πούτιν. Η ίδια η Τουρκία βρίσκεται σε μια γνώριμη θέση, με τη Συρία από τη μία πλευρά και το Ρωσο προστάτη της από την άλλη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει ζητήσει από το ΝΑΤΟ για βοήθεια. Δεν είναι περίεργο που το ΝΑΤΟ είναι υπέρ της.
 
Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για το αδιέξοδο της Συρίας. Αν υπήρχαν, θα τις είχαμε βρει μέχρι τώρα. Ο Άσαντ και το ISIS έχουν ερημώσει τη μεταξύ τους γη, αναγκάζοντας τους Σύριους είτε να διαφύγουν είτε να επιλέξουν το ένα από τα δύο άκρα. Το μόνο πράγμα που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι δεν θα έπρεπε να εξασθενούμε εκείνες τις ομάδες πολιτοφυλακής που είναι προσανατολισμένες προς τη Δύση και αντιτίθενται τόσο στο ISIS και όσο και στον Άσαντ. Όταν βλέπω τον Πούτιν να τους βομβαρδίζει, ξέρω με ποιανού το μέρος είμαι.

πηγή: hannan.co.uk