Γιατί οι αριστεροί της Δύσης λατρεύουν δεξιούς θρησκευτικούς εξτρεμιστές στις άλλες χώρες εκτός των δικών τους.

Noam Chomsky, a leading American intellectual highly critical of Israel’s policies toward the Palestinians, meets Hezbollah mentor Grand Ayatollah Mohammed Hussein Fadlallah in Beirut, in 2010. (photo credit:REUTERS)

 (του Seth J. Frantzman από την Jerusalem Post)

Σε μια αρκετά σταθερή βάση ο κόσμος της Δύσης ασπάζεται, όταν προέρχονται από το εξωτερικό, αξίες τις οποίες αποφεύγει στην πατρίδα του.
Αυτό είναι ιδιαίτερα περίεργο και αντιφατικό μεταξύ εκείνων που πρώτα αυτοπροσδιορίζονται ως «αριστεροί» και «φιλελεύθεροι» και στη συνέχεια ασπάζονται κινήματα, ηγέτες,  ιδεολογίες και θρησκείες που είναι προδήλως ανελεύθερα και ακροδεξιά στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, η Αμερικανίδα φιλόσοφος και θεωρητικός του ανθρώπινου φύλου Τζούντιθ Μπάτλερ δήλωσε το 2006 ότι «η κατανόηση της Χαμάς [και] της Χεζμπολάχ ως κοινωνικά κινήματα που είναι προοδευτικά, που βρίσκονται στην αριστερά, που αποτελούν μέρος της παγκόσμιας αριστεράς, είναι εξαιρετικά σημαντική."

Αυτή η αντιφατική άποψη είναι χαρακτηριστική ενός φαινομένου που περιλαμβάνει τα πάντα, από τον Μισέλ Φουκώ να ασπάζεται την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν έως αυτούς τους "αντιπολεμικούς" ακτιβιστές στο Ηνωμένο Βασίλειο που υποστηρίζουν τον Πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ Άσαντ και τον βομβαρδισμό αμάχων από τη Ρωσία.

Γιατί οι άνθρωποι που υποστηρίζουν τα δικαιώματα των γυναικών στις ΗΠΑ ή τη Γαλλία δικαιολογούν το ιρανικό καθεστώς; Γιατί εκείνοι που αντιπαθούν τις μιλιταριστικές απόψεις βλέπουν αυτούς με τις στολές στο Πακιστάν ή τη Μόσχα σαν κάτι ρομαντικό;

Γιατί εκείνοι που αντιπαθούν τον προεδρικό υποψήφιος των ΗΠΑ,  Donald Trump, βρίσκουν τους στομφώδεις λαϊκιστές σαν τον Ούγκο Τσάβες της Βενεζουέλας τόσο προσφιλή;

Γιατί είναι ο πόλεμος του Άσαντ κατά της τρομοκρατίας τόσο καλός, αλλά του Τζορτζ Μπους είναι τόσο κακός;

Μεγάλος αριθμός σχολιαστών και διανοουμένων που συνδέονται με την «Αριστερά» στη Δύση έχουν, για πάνω από 100 χρόνια, συμμαχήσει συνεχώς με ολοκληρωτικά, εξτρεμιστικά, τραμπούκικα, λαϊκίστικα, μιλιταριστικά, ακροδεξιά, θρησκευτικά φανατικά καθεστώτα και κινήματα στο εξωτερικό.

Είτε ήταν ο George Bernard Shaw να περιοδεύει και να ζητά συγνώμη για την Ρωσία του Στάλιν ή ο Νόαμ Τσόμσκι να υποστηρίζει ότι οι πρόσφυγες της Καμποτζιανής γενοκτονίας ήταν «αναξιόπιστοι» και ότι «οι αναφορές για τη σφαγή ήταν ψευδείς,« υπάρχει μια μακρά παράδοση απάλυνσης για είδη εγκλημάτων στο εξωτερικό, για τα οποία ο κόσμος ποτέ δε θα συγχωρούσε στην πατρίδα του.

Για να κατανοήσουμε το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να ξετυλίξουμε το τι σημαίνει να είσαι «αριστερός» στη Δύση. Για να είναι στην Αριστερά είναι να είσαι καλός, να είσαι προοδευτικός, να είσαι υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών, των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, υπέρ της οικολογίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, των δικαιωμάτων των εργαζομένων, και να είσαι κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων, ίσως κατά της πυρηνικής ενέργειας, εναντίον του πολέμου.

Δεν σήμαινε πάντα αυτό.

Πριν από την ήττα του ναζισμού, να είσαι αριστερός ήταν σε μεγάλο βαθμό μια ιδεολογική επιλογή να είσαι μέρος μιας "παγκόσμιας Αριστεράς» των διαφόρων κινημάτων.

Αν και δήθεν υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων, τα δεξιά και αριστερά λαϊκιστικά κινήματα της δεκαετίας του 1920 ήταν ουσιαστικά τα ίδια όσον αφορά στις ολοκληρωτικές φαντασιώσεις τους. Εφόσον η έννοια «Αριστερά» ήταν αυτοοριζόμενη, δεν είναι σαφές τι έκανε τους Ερυθρούς Χμερ και την γενοκτονία που προκάλεσαν πιο "αριστερούς" από τους γενοκτόνους Χούτου στη Ρουάντα.

Τι έκανε τους Άραβες εθνικιστές της μιας ποικιλίας, όπως τους Παλαιστίνιους, "αριστερούς", ενώ εκείνους της άλλης ποικιλίας, όπως τις Δυνάμεις του Λιβάνου, «δεξιούς»;

Η πίστη σε αυτά τα κινήματα της αριστεράς ήταν σε μεγάλο βαθμό ιδεολογική, όταν δεν ήταν αλληλοσυγκρουόμενη. Άρα, ο Στάλιν υποστηριζόταν απλώς και μόνο επειδή κάποιοι αριστεροί στη Δύση αποδέχονταν τη γραμμή του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Σε άλλους άρεσε ο σύντροφος Τρότσκι και ως εκ τούτου δεν τους άρεσε ο Στάλιν. Όχι επειδή ήταν φιλελεύθεροι, αλλά επειδή το κόμμα τους είπε έτσι.

Σε εκείνες τις ημέρες η ιδεολογική Αριστερά ήθελε η Δύση να μοιάσει με τη Σοβιετική Ένωση. Ένα μονοκομματικό κράτος που θα ελέγχει η Αριστερά.

Όταν φτάσουμε στη δεκαετία του 1990 και την πτώση του κομμουνισμού, η ανάγκη να είναι κάποιος πιστός σε μια καταρρέουσα και ημιθανή επίσημη Αριστεράς στο εξωτερικό είχε διαβρωθεί.

Αλλά τι έπρεπε να γίνει με το εσωτερικό κενό, την ανάγκη να είσαι πιστός σε φανατικά, βίαια, εξτρεμιστικά κινήματα του εξωτερικού; Πού ήταν ο ρομαντισμός της «επανάστασης», όπως ονόμασαν τη γενοκτονία στην Καμπότζη, την επανάσταση των «αγροτών» και των «μαζών» και της εξιδανίκευσης των μαζικών δολοφονιών στο όνομα του λαϊκισμού;

Για να κατανοήσουμε την τυφλή και αντιφατική πίστη των ανθρώπων που αυτοαποκαλούνται «προοδευτικοί», αλλά ασπάζονται προδήλως αντιδραστικές πολιτικές στο εξωτερικό, πρέπει να καταλάβουμε ότι οι άνθρωποι πρέπει να καλύψουν το κενό της οργής μέσα τους.

Για την αυτοαποκαλούμενη "Δεξιά" στη Δύση το κενό γεμίζει μέσω του καλλιεργούμενου ημεδαπού εθνικισμού. Αλλά η «Αριστερά» αποφεύγει τον εθνικισμό στην πατρίδα της. Ο εθνικισμός όμως του «άλλου» είναι αυθεντικός και εύγευστος. Το να απορρίπτεις την ίδια σου τη σημαία επιβάλλεται αλλά το να γεμίζεις τον εαυτό του με το εθνικισμό του άλλου είναι αποδεκτό.

Έτσι, ο μετά το1990 εναγκαλισμός του θρησκευτικού φανατισμού και του δεξιού εθνικιστικού εξτρεμισμού στο εξωτερικό έχει γεμίσει το κενό που άφησε η πτώση του κομμουνισμού για την Αριστερή διανόηση στη Δύση.

Κοιτάξτε τον Τσάβες σαν ένα τέλειο παράδειγμα. Ένας υπερφίαλος, τσαμπουκαλίδικος, ένστολος μιλιταριστής και πρώην ηγέτη πραξικοπήματος έχει μετατραπεί σε έναν «επαναστάτη διεθνιστή» και έχει δοξασθεί. Είχε «αδιάλλακτο αντι-ιμπεριαλισμό» και κινητοποίησε την «παγκόσμια ενότητα ενάντια στον κύριο εχθρό».

Τα «Λαϊκά κοινοτικά συμβούλια» του «συνάρπαζαν τις μάζες οικοδομούσαν την ουσιαστικής δημοκρατίας."Ο Άλαν Γουντς στη London Progressive Journal προειδοποίησε για το «σαμποτάζ» και την «αλητεία του λούμπεν προλεταριάτου" που "προκαλεί χάος" ενάντια στον καημένο τον Τσάβες.

Ακούστε πώς περιγράφει ο Δυτικός τον μεγάλο ηγέτη: «Ο Τσάβες αντλούσε πάντα έμπνευση από την επαφή με τις επαναστατικές μάζες." Αρα γιατί δεν έχουν Τσάβες στη Βρετανία ή την Αμερική; Οι άνδρες με στολή παρελαύνουν, η φωνή του προέδρου αντηχεί σε όλα τα κανάλια, ψάχνοντας για "εχθρούς" ή "σαμποτάζ";

Κάτι σαν τον Donald Trump, αλλά πολύ περισσότερο.

Επειδή ο Δυτικός θέλει τον «μεγάλο ηγέτη» του στη Βενεζουέλα, όχι στο Λονδίνο, τη θρησκευτική αστυνομία να παρενοχλεί τις «απρεπείς γυναίκες» στο Aceh, όχι στη Δανία. Ο εθνικισμός στο εξωτερικό, ο πραγματισμός στο σπίτι. Μπολιβαριανή Επανάσταση στο εξωτερικό, διεθνισμός στο σπίτι.

Επειδή οι κάτοικοι της Βενεζουέλας πληρώνουν το τίμημα τώρα με μαζική πείνα, όπως σημειώνεται σε ένα πρόσφατο ρεπορτάζ του BBC, υπάρχουν άδεια ράφια, οι άνθρωποι δεν μπορούν να θηλάσουν, επειδή η χώρα καταστράφηκε από αυτές τις λαϊκίστικες, μιλιταριστικές ανοησίες.

Ο Τσάβες δεν ήταν «προοδευτικός», ήταν ένας δεξιός μιλιταρισής που παρίστανε τον εαυτό του σαν αριστερό με τον ίδιο τρόπο περίπου που η Χεζμπολάχ και η Χαμάς, και ο Μπασάρ Ασαντ και οι αγιατολάχ είναι όλοι «αριστεροί».

Όταν κοιτάζει κάποιος την αγάπη και τη λατρεία που έχουν ορισμένοι στη Δύση για την άκρα Δεξιά στο εξωτερικό, μπορεί να παρατηρήσει πώς οι άνθρωποι ασπάζονται αντίδιαμετρικές αξίες στο εξωτερικό και στην πατρίδα τους. Δεν τους αρέσει ο Τζέρι Φάλγουελ, αλλά αν ήταν Αγιατολάχ ο Τζέρι αλ-Φάλγουελ, θα ήταν αγαπημένος και θα τον τιμούσαν.

Ο Ραβίνος Brant Rosen, που υποστηρίζει την «κοινωνική δικαιοσύνη» στο Σικάγο, πήγε στο Ιράν το 2008 και συναντήθηκε με τους άνδρες σε ρόμπες με γενειάδες που εκπροσωπούν το αντίθετο της κοινωνικής δικαιοσύνης. Έγραψε με φλογερό εθνικισμό την "Περσία, μια χώρα με μια υπερήφανη και σεβάσμια ιστορία ... όλοι οι Ιρανοί, μικροί και μεγάλοι ταυτίζονται βαθιά με την αρχαία ιστορία τους .... ενωμένοι στην ευλάβειά τους για την Περσική ιστορία."

Τι γίνεται με τις ιρανικές μειονότητες οι οποίες βάναυσα καταπιέζονται από τους Πέρσες, όπως οι Κούρδοι, οι Άραβες, οι Αζέροι και οι Μπαλούχοι; Ο Αμερικανός ραβίνος δεν τους αναφέρει, στην πραγματικότητα το blog του, φαίνεται να υποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν.

Στην Αμερική κοινωνική δικαιοσύνη σημαίνει αναγνώριση μειονοτήτων, αλλά εκείνοι που κυρήσσουν την κοινωνική δικαιοσύνη στην πατρίδα τους αγκαλιάζουν τον λυσσαλέο θρησκευτικό εξτρεμισμό στο εξωτερικό. Κανείς δεν θα δεχθεί ένα νόμο που αναγκάζει τις γυναίκες να καλύπτουν τα μαλλιά τους στο Σικάγο, αλλά στο Ιράν γελούν και να απολαμβάνουν τους αναγκαστικούς ιερατικούς κανόνες.

Γιατί είναι ο Περσικός εθνικισμός ή άλλοι ξένοι εθνικισμοί τόσο δελεαστικοί για κάποιους στη Δύση; Επειδή ο Αμερικανικός, ο Γαλλικός ή ο Γερμανικός εθνικισμός δεν είναι.

Στο εξωτερικό μπορεί κάποιος να παρέχει αφειδώς την αγάπη του για τα «υπερήφανα έθνη»  Είναι το μέρος όπου μπορεί κάποιος να προσκυνήσει ανοιχτά ισχυρούς άνδρες. Ο εθνικισμός, ο θρησκευτικός εξτρεμισμός, ο πόλεμος, οι ξυλοδαρμοί και οι δημόσιες κρεμάλες, οι αποκεφαλισμοί,οι λιθοβολισμοί – ας μην τη λάβουμε υπ όψη μας όλη αυτή την επιθετικότητα που η ζωή στη Δύση έχει απομονώσει.

Η αγάπη για τα ξένα έθνη και τις θρησκείες την οποία βρίσκει κανείς στα γραπτά του τόσων πολλών «Αριστερών» που αντιτίθενται δήθεν στον εθνικισμό είναι πάντα ενδιαφέρουσα. Η αγάπη για την "υπερηφάνεια", την πίστη, την αξιοπρέπεια και τις ρίζες στο έδαφος, τη δύναμη της σημαίας,  το σπαθί και το όπλο, οδηγεί σε μια εθνικιστική λαχτάρα που η Δυτική αυτοαποκαλούμενη Αριστερά δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της στην πατρίδα της.

Οι ίδιες αξίες όσον αφορά στον Trump ή το Brexit, τον Le Pen ή τη Λέγκα του Βορρά που οι προοδευτικοί βρίσκουν απαράδεκτες στη Δύση, όταν εκφράζονται στη Βενεζουέλα, τη Συρία, το Ιράν ή μεταξύ των Παλαιστινίων είναι αξιοθαύμαστη.

Μην κοροϊδεύετε τους εαυτούς σας και υποκρίνεστε ότι αυτοί οι προοδευτικοί απλά δεν ακούνε τους φίλους τους στο Ιράν να αποκαλούν την άμβλωση "σατανική" ή δεν ακούνε να λένε ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι "καρκίνος", ή δεν ακούνε τους σοβινιστές φίλους τους στην Μουσουλμανική Αδελφότητα να λένε "η θέση της γυναίκας είναι στο το σπίτι."

Το ακούνε, και το υποστηρίζουν. Όταν οι υπέρβαροι, γενειοφόροι θρησκευτικοί ηγέτες στο Ιράν λένε «οι γυναίκες διαφέρουν από τους άνδρες, οι γυναίκες καθοδηγούνται από τα συναισθήματά τους, "οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούν για «ουδετερότητα των φύλων» στη Δύση τεντώνουν τα μάτια τους και λένε «ναι συμφωνώ, τι διορατικότητα!», και όχι «πού είναι το κοινό για τα δυο φύλα μπάνιο;»

Όταν ο Ούγκο Τσάβες είπε ότι δεν θα μπορούσε να είναι ομοφυλόφιλος επειδή ήταν "τόσο άντρας ώστε να γίνεται σκόνη κάθε κατηγορία που ξεπερνά αυτή τη γραμμή," οι υποστηρικτές των δικαιωμάτων των gay δεν ανοιγόκλεισαν βλέφαρο. Η ομοφοβία είναι cool – αλλά μόνο στο εξωτερικό, όχι στην πατρίδα μας.

Εάν παίρνατε έναν συνηθισμένο προοδευτικό ένθερμο υποστηρικτή της Χεζμπολάχ και του λέγατε να βαπτιστεί πιστός μιας αίρεσης ή θρησκείας βουτώντας σε μια πηγή του Τέξας (ΣτΜ: όπου υπάρχει μεγάλο ποσοστό θρησκοληψίας)  θα περιγελούσε την "θρησκεία για τους αμόρφωτους». Πάρτε τον όμως και πηγαίνετέ τον στην κοιλάδα Beka'a και πείτε του να αυτομαστιγωθεί-για την Ασούρα και θα το βρεί όμορφο.

Ολόκληρο αυτό το φαινόμενο είναι αυτό που πρέπει να αποκαλείται «γεωγραφικός φιλελευθερισμός».

Γεωγραφικός φιλελευθερισμός σημαίνει ότι θα υποστηρίξεις τον φιλελευθερισμό μόνο σε ένα μέρος, ενώ θα υποστηρίξεις κάπου αλλού το διαμετρικά αντίθετο. Το αποτέλεσμα είναι ότι υπάρχουν βασικά δύο δεξιές δυνάμεις σε πόλεμο μεταξύ τους στη Δύση. Η μια υποστηρίζει δεξιές θρησκευτικές εθνικιστικές δυνάμεις στο εξωτερικό, η άλλη τους υποστηρίζει στην ίδια τη χώρα από όπου προέρχεται.

Οι εύθραυστες φιλελεύθερες αξίες της Δύσης, οι οποίες χρειάστηκαν 1.000 χρόνια για να επιτευχθούν διαβρώνοντας την εξουσία της θρησκείας, του εθνικισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του σοβινισμού δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ανταπεξέλθουν τις ανταγωνιστικές δυνάμεις της ξένης δεξιάς πτέρυγας, της εσωτερικής δεξιάς πτέρυγας και την εσωτερικής γεωγραφικής φιλελεύθερης που τους προδίδει εντός της χώρας και τους υποστηρίζει στο εξωτερικό.

Όταν θα γραφεί η ιστορία της Δύσης θα λέει: Εκπαιδεύθηκαν να μισούν τον εαυτό τους και αγαπούν αυτό που μισούν για τον εαυτό τους στο άλλο.

πηγή:  jpost.com

Μέσα από τον καθρέπτη της Βενεζουέλας (του Ricardo Hausmann από το project syndicate)

Όταν ακούμε για μια καταστροφή που έπληξε ένα φίλο, αισθανόμαστε συμπάθεια και επίσης μια αίσθηση ιλίγγου. Αναρωτιόμαστε αν θα μπορούσε να συμβεί και σε μας αυτό. Είναι αυτή η καταστροφή το αποτέλεσμα κάποιου ιδιαίτερου χαρακτηριστικού που ευτυχώς δεν έχουμε από κοινού; Ή είμαστε και εμείς το ίδιο ευάλωτοι; Αν ναι, μπορούμε να αποφύγουμε μια παρόμοια μοίρα;

Η ίδια λογική ισχύει και για τα κράτη. Το Σαββατοκύριακο του Ιουλίου 16-17 στους κατοίκους της Βενεζουέλας δόθηκε η ευκαιρία να διασχίσουν τα σύνορα προς την Κολομβία για έως και 12 ώρες. Ήταν ένα γεγονός που θυμίζει την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Περισσότεροι από 135.000 άνθρωποι χρησιμοποιήσαν αυτήν την αναστολή απαγόρευσης εξόδου για να πάνε στην Κολομβία και να αγοράσουν είδη πρώτης ανάγκης. Ταξίδεψαν εκατοντάδες μίλια και μετέτρεψαν τα μετρητά τους σε μόλις 1% του ξένου συναλλάγματος που θα είχαν, αν είχαν τη δυνατότητα να ανταλλάξουν με την επίσημη ισοτιμία που ισχύει για τα τρόφιμα και τα φάρμακα. Και όμως θεώρησαν ότι αξίζει τον κόπο, με δεδομένη την πείνα, τις ελλείψεις και την απελπισία στο σπίτι.

 

Ο διεθνής Τύπος έχει αναφέρει την κατάρρευση της οικονομίας της Βενεζουέλας, του συστήματος υγείας της, της προσωπικής ασφάλειάς της και της συνταγματικής τάξης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της . Όλα αυτά συμβαίνουν στη χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, μόλις δύο χρόνια μετά το τέλος της μεγαλύτερης διάρκειας έκρηξης της τιμής του πετρελαίου στην ιστορία. Γιατί; Θα μπορούσε να συμβεί και αλλού;

 

Τα στοιχεία της κάθε κατάστασης είναι πάντα ειδικότερα για κάθε χώρα, και ως εκ τούτου δε μεταφέρονται. Αλλά αυτό μπορεί να μας δώσει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας. Αν την εξετάσουμε σωστά, η εμπειρία της Βενεζουέλας παρέχει σημαντικά διδάγματα για άλλες χώρες.

Η κρίση της Βενεζουέλας δεν είναι το αποτέλεσμα κακοτυχίας. Αντίθετα, η καλή τύχη παρείχε το σχοινί με το οποίο η χώρα κατέληξε να κρέμεται η ίδια. Αντ 'αυτού, η κρίση είναι η αναπόφευκτη συνέπεια των κυβερνητικών πολιτικών.

 

Στην περίπτωση της Βενεζουέλας, οι πολιτικές αυτές περιελάμβαναν απαλλοτριώσεις, έλεγχο τιμών και συναλλάγματος, υπερδανεισμό στις καλές εποχές, κανονισμούς εναντίον των επιχειρήσεων, κλείσιμο των συνόρων, και πολλά άλλα. Αρκεί να λάβουμε υπόψη αυτό το μικρό παραλογισμό: Ο Πρόεδρος Nicolás Maduro αρνήθηκε, σε αρκετές περιπτώσεις, να επιτρέψει την εκτύπωση χαρτονομισμάτων μεγάλης ονομαστικής αξίας. Το μεγαλύτερο χαρτονόμισμα αξίζει λιγότερο από $ 0.10. Αυτό έχει προκαλέσει τον όλεθρο στο σύστημα πληρωμών και στη λειτουργία των τραπεζών και ΑΤΜ - πηγή ανείπωτης ενόχλησης για το κοινό.

 

Έτσι, το κρίσιμο ερώτημα είναι: γιατί μια κυβέρνηση να υιοθετήσει επιβλαβείς πολιτικές, και γιατί η κοινωνία να συμβιβαστεί με αυτές; Το χάος στο οποίο έχει πέσει η Βενεζουέλα μπορεί να φαίνεται να είναι απίστευτο. Στην πραγματικότητα, είναι ένα προϊόν της πίστης.

 

Το εάν οι πολιτικές ακούγονται τρελές ή λογικές εξαρτάται από το εννοιολογικό πρότυπο, ή το σύστημα πεποιθήσεων, που χρησιμοποιούμε για να ερμηνεύσουμε τη φύση του κόσμου που ζούμε. Αυτό που φαίνεται τρελό σε ένα παράδειγμα μπορεί να φαίνεται σαν κοινή λογική για ένα άλλο.

Από τον Φεβρουάριο του 1692 – έως το Μάιο του 1693 για παράδειγμα, οι συνήθως λογικοί άνθρωποι της Μασαχουσέτης κατηγόρησαν γυναίκες για άσκηση μαγείας και τις κρέμασαν. Αν δεν πιστεύεις στη μαγεία, η συμπεριφορά αυτή φαίνεται ακατανόητη. Αλλά αν πιστεύεις ότι ο διάβολος υπάρχει και καταλαμβάνει τις ψυχές των γυναικών, στη συνέχεια η κρεμάλα, η πυρά κι ο λιθοβολισμός στο σώμα τους μοιάζει λογική δημόσια πολιτική.

 

O τσαβισμός στη Βενεζουέλα κατηγόρησε για τον πληθωρισμό και την ύφεση τη δόλια συμπεριφορά των επιχειρήσεων που έπρεπε να ελέγχθούν μέσω περισσότερης ρύθμισης, περισσότερων απαλλοτριώσεων, και περισσότερων διευθυντών επιχειρήσεων στη φυλακή. Η καταστροφή των ανθρώπων και οργανισμών θεωρήθηκε ως ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Με το να απαλλαγούμε από αυτές τις μάγισσες, η χώρα θα έπρεπε να θεραπευτεί.

 

Τα εννοιολογικά παραδείγματα κοινωνιών για την κατανόηση της φύσης του κόσμου που κατοικούν δεν μπορούν να στηριχθούν μόνο σε επιστημονικά γεγονότα, επειδή η επιστήμη μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να διαπιστώσει την αλήθεια των ατομικών πεποιθήσεων, αλλά δε μπορεί να επινοήσει ένα γενικό σύστημα πεποιθήσεων ή να εκχωρήσει ηθική αξία στα αποτελέσματα.
 

Η πολιτική είναι για την εκπροσώπηση και την εξέλιξη των εναλλακτικών συστημάτων πεποίθησης. Ο Rafael Di Tella του Χάρβαρντ έδειξε ότι ο θεμελιώδης καθοριστικός παράγοντας των επιλογών της δημόσιας πολιτικής είναι οι πεποιθήσεις του κοινού. Σε χώρες όπου οι άνθρωποι θεωρούν τους φτωχούς άτυχους, θέλουν αναδιανομή, ενώ όπου τους θεωρούν ως τεμπέληδες, όχι. Όπου οι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι επιχειρήσεις είναι διεφθαρμένες, θέλουν περισσότερη ρύθμιση, και, με αρκετή ρύθμιση, οι μόνες επιτυχημένες επιχειρήσεις είναι οι διεφθαρμένες. Έτσι, οι πεποιθήσεις μπορεί ακόμη και να είναι αυτο-διαιωνιζόμενες.

 

Σκεφτείτε τον Donald Trump, τον Ρεπουμπλικάνο προεδρικό υποψήφιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τον ίδιο και πολλοούς υποστηρικτές του, οι ΗΠΑ καθοδηγούνται από ανθρωπάκια που γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από πανούργες ξένες δυνάμεις, μεταμφιεσμένες σε συμμάχους. Το ελεύθερο εμπόριο είναι μια "μεξικάνικη εφεύρεση" για να κλέψει αμερικανικές θέσεις εργασίας. Η υπερθέρμανση του πλανήτη είναι μια φάρσα που επινόησε η Κίνα για να καταστρέψει την αμερικανική βιομηχανία.

 

Από αυτό προκύπτει ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να σταματήσουν να παίζουν ηγετικό ρόλο στη δημιουργία μιας λειτουργικής παγκόσμιας τάξης που θα βασίζεται στις οικουμενικές αξίες και κανόνες, και αντίθετα να χρησιμοποιήσουν την εξουσία τους για να εξαναγκάσουν τους άλλους σε υποταγή. Σύμφωνα με αυτό το παράδειγμα, όπως υποστήριξε ο Joseph Nye του Χάρβαρντ, αυτό θα σήμαινε τη μονομερή καταστροφή της πιο σημαντικής πηγής «έξυπνης» δύναμης της Αμερικής. Όμως, σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του Trump, αυτό θα ήταν ένα βήμα προς τα εμπρός.

 

Σχεδόν το ίδιο μπορεί να ισχύει και με την ψήφο του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήταν οι μετανάστες και οι κανόνες της ΕΕ που πραγματικά εμπόδίζαν την πρόοδο της χώρας, πράγμα που σημαίνει ότι το Brexit θα ανοίξει τον δρόμο για μεγαλύτερη ευημερία; Ή μήπως η οικονομική ύφεση από την ψηφοφορία και μετά αποτελεί ένδειξη του πόσο πολύτιμη ήταν η ολοκλήρωση και η ελεύθερη κυκλοφορία των Ευρωπαίων για τη ζωτικότητα του ίδιου του Ηνωμένου Βασιλείου;

 

Ο κίνδυνος που η Βενεζουέλα καταδεικνύει - και που η Βρετανία μπορεί σύντομα να καταδείξει επίσης - είναι η ζημιά που μπορεί να επιφέρουν τα δυσλειτουργικά συστήματα πίστης στην εθνική ευημερία. Ενώ η συγκεκριμένη Τσαβιστική πίστη που κατέστρεψε τη Βενεζουέλα πιθανότατα θα καταλήξει να καταρρεύσει κάτω από το βάρος της δικής της κατακλυσμιαίας αποτυχίας, το μάθημα για τους άλλους είναι το πόσο κοστίζει η υιοθέτηση ενός δυνητικά δυσλειτουργικού συστήματος πεποιθήσεων. Όταν πρόκειται για χονδρικές μετατοπίσεις σε υποδείγματα πίστης, η Βενεζουέλα δείχνει πόσο δυσβάσταχτα μπορούν να αποδειχθούν τέτοια πειράματα.

© 1995-2016 Project Syndicate

 

πηγή: project-syndicate σε απόδοση στα Ελληνικά από το blog. Η επιλογή της φωτογραφίας πάλι του blog 

Είναι η Ιδεολογία που φρενάρει Ανόητε ! (του Κωνσταντίνου Σοφούλη από τη "Μεταρρύθμιση")

Γιάννης-Γαΐτης.-Οι-Πολεμιστές

Παγιδευτήκαμε σε μια υποθετική συζήτηση για την διαδικασία αναθεώρησης του συντάγματος που πέταξε στην δημοσιότητα ο Τσίπρας και στη βιασύνη μας δεν καταλάβαμε τον πραγματικό σκοπό του. Γιαυτό και αντιδράσαμε σε λάθος ζήτημα, είναι η γνώμη μου. Ο Τσίπρας βασικά σκοπεύει στην επιβολή μιας  μακρόσυρτης διαδικασίας ιδεολογικής ζύμωσης όπως τον συμφέρει και δευτερευόντως μόνο σε αναθεώρηση του Συντάγματος. Το δεύτερο ξέρει από την αρχή ότι δεν του «βγει» ενώ στο πρώτο αισθάνεται την άνεση του λαϊκιστή που πιστεύει ότι έχει προνομιακή σχέση με τον «λαό» του. Κεντρικός στόχος του είναι η επιβολή με τον επισημότερο τρόπο μιας καταναγκαστικής ιδεολογικής ζύμωσης, όπου το ίδιο το Κράτος θα παρέχει τα μέσα και τα κίνητρα, από την οποία περιμένει σοβαρά πολιτικά οφέλη και δευτερευόντως, «άμα λάχει», θα ήθελε να πετύχει και αναθεωρήσεις που συμβαδίζουν με την ζητούμενη ιδεολογία. Είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται το κρατικό δίκτυο για ιδεολογική ζύμωση και αυτό οφείλουμε να το επισημάνουμε ως μία ακόμη απόδειξη του καθεστωτικού χαρακτήρα της Συριζαίικης διακυβέρνησης.  Η ιδεολογία είναι φίλοι μου, και όλα τα άλλα έπονται. Γιατί ο Τσίπρας και οι όμοιοί του ξέρουν πολύ καλά την δύναμή της. Η κομμουνιστογενής  αριστερά στο μόνο που αποδείχτηκε ασυναγώνιστη είναι η διαμόρφωση μιας ευρείας ιδεολογικής ηγεμονίας, άσχετα αν βασίζεται σε «ψευδή συνείδηση» που μοχλεύει ιστορικά ψεύδη. Αυτή η ηγεμονική ιδεολογία, με την μορφή πλέον του εθνικολαϊκισμού, ήταν το μεγάλο κατατεθειμένο κεφάλαιο της κομμουνιστογενούς αριστεράς που τώρα της έδωσε τους τόκους μαζεμένους όταν τα αστικά κόμματα αποδείχτηκαν ανίκανα να κρατήσουν τη χώρα σε επίπεδο ευρωπαϊκής ομαλότητας.

Το συζητούμε συχνά πυκνά μεταξύ μας, αλλά δεν το μεταφράζουμε σε συγκροτημένη και πρακτική πολιτική αντίδραση, ότι δηλαδή επικρατεί σήμερα μια οφθαλμοφανής ηγεμονεύουσα ιδεολογία με ξεκάθαρα εθνικολαϊκιστικό προσανατολισμό, την οποία τα πολιτικά κόμματα του δημοκρατικού τόξου διαχειρίζονται ως μεσο-βραχυπρόθεσμα δεδομένη και ανυπέρβλητη όταν προσπαθούν να προωθήσουν την δική τους πολιτική ατζέντα.  Όμως, αυτή ακριβώς η ατζέντα, ας πούμε η σοσιαλδημοκρατική, είναι δύσκολο να διεισδύσει στο εκλογικό σώμα ενόσω αυτό διακατέχεται από την ιδεολογία του εθνικολαϊκισμού. Είναι σα να μιλούμε σε βουλωμένα αυτιά. Είναι τραγικό λάθος που η σοσιαλδημοκρατία δεν αποφασίζει να δώσει ταυτόχρονα την ιδεολογική της μάχη μαζί με το πολιτικό της πρόγραμμα. Γιατί η ιδεολογία θέλει χρόνο και κόπο για ν’ αλλάξει, ώστε όσο την αφήνουμε στην άκρη ως  αναγκαίο κακό τόσο θα γίνεται δυναμικός αντίπαλος σε κάθε σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κήρυγμα. Δυστυχώς, όμως, αντί να την διαχειριστούμε  για να την αλλάξουμε, υποκύπτουμε κατά κανόνα στη γοητεία της επικαλούμενοι λόγους πραγματισμού. Γινόμαστε κι εμείς «λιγάκι» εθνικολαϊκιστές πιστεύοντας ότι έτσι θα μας ακούσουν περισσότεροι και ευκρινέστερα.  Πώς μπορούμε να πάμε κόντρα στο ρεύμα; λένε μερικοί. Έτσι, όμως, ρίχνουμε νερό στον μύλο εκείνης ακριβώς της ιδεολογίας που κάνει το εκλογικό σώμα να αντιστέκεται στις όποιες προσπάθειες εξορθολογισμού της πολιτικής ζωής μας.

Σε άλλους πάλι υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι τον εθνικολαϊκισμό μπορούμε να τον υπερπηδήσουμε με απ’ ευθείας επίκληση του ορθολογισμού του εκλογικού σώματος και με όπλο τις πολιτικές, στην κυριολεξία οικονομικές κατά βάση, προτάσεις και δράσεις. Είναι η ψευδαίσθηση της «εν τοις πράγμασι καταπολέμησης» του εθνικολαϊκισμού με πολιτικές που αναιρούν την γοητεία του. Μέγα λάθος.  Πρόκειται για μοιραία ψευδαίσθηση των λογοκρατών. Ξεχνούν ότι η ιδεολογία πολεμιέται μόνο με ιδεολογία, αλλιώς δεν θα ήταν ιδεολογία, δηλαδή ψευδής/φαντασιακή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Εκτός αν πιστεύουμε στην απλουστευμένη μαρξική εκδοχή και νομίζουμε ότι η εποχή μας, με τις δεδομένες παραγωγικές σχέσεις, ανέχεται μία και μόνη ιδεολογία. Αν, δηλαδή, απαρνιόμαστε τον εγγενή πλουραλισμό των ανοικτών κοινωνιών μας.

Η ευκολία με την οποία γιγαντώθηκε η αντιμνημονιακή μυθοπλασία είναι τρανή απόδειξη για το πώς η ιδεολογία αναμορφώνει την πραγματική εικόνα των πραγμάτων. Ο υφέρπων αντιευρωπαϊσμός, γενικότερα ο αντιδυτικισμός  και ο λαϊκισμός της αριστεράς των «θυμάτων» που προσδοκούν την δικαίωση με έναν τρίτο γύρο, μετέτρεψε σε περίπατο την εγκληματική προσπάθεια του Σαμαρά και του ΣΥΡΙΖΑ να αποδοθεί η κρίση στα μέτρα συμπαράστασης των εταίρων μας και όχι στα οργανικά διαρθρωτικά προβλήματα λειτουργίας του πολιτικού, οικονομικού  και κοινωνικού μας συστήματος. Αυτός ο πλήρης παραλογισμός πέρασε με την μεγαλύτερη ευκολία στο 70% του εκλογικού σώματος όπως δείχνουν οι παρατηρήσεις των ερευνητών και οι σχετικές δημοσκοπήσεις.  Όταν η Δεξιά αποφάσισε να αναστρέψει την πορεία της και να πορευθεί η ίδια τον δρόμο των μνημονίων, ήταν ήδη πολύ αργά. Βρήκε μπροστά της το ίδιο το ιδεολογικό δημιούργημα στο οποίο είχε αποφασιστικά συμβάλει και σύντομα κατέρρευσε, εξ αυτού κυρίως, άσχετα αν το μεγάλο κόστος φορτώθηκε στο «αθώο» από την άποψη αυτή ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ και ο τότε αρχηγός του ο Γιώργος Παπανδρέου, αντί να αναχθεί σε σωτήρα από την άτακτη χρεωκοπία, έγινε αποδιοπομπαίος τράγος ως τάχαμου αίτιος της κρίσης. Χωρίς την παντοδυναμία της ηγεμονεύουσας ιδεολογίας τέτοια στρεψοδικία θα ήταν λογικά αδύνατη.

Η ηγεμονεύουσα ιδεολογία είναι σήμερα, προφανέστατα, το μεγαλύτερο εμπόδιο σε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια και σε κάθε προσπάθεια αναστροφής της καταστροφικής κατάρρευσης. Ακόμη και αν, κάτω από την αδήριτη αναγκαιότητα ορισμένων πολιτικών, το εκλογικό σώμα στέρξει να περιορίσει τις αντιδράσεις του, η ιδεολογία θα παραμείνει αλώβητη, όπως αλώβητη και ολοζώντανη παρέμεινε η προσδοκία του τρίτου γύρου ακόμη και όταν το κομμουνιστικό σύστημα κατέρρευσε παγκοσμίως. Αν δεν το καταλάβουν αυτό οι πολιτικοί σχεδιαστές του σοσιαλδημοκρατικού και μεταρρυθμιστικού τόξου, ο όποιος αγώνας τους θα βαδίζει πάνω σε κινούμενη άμμο που σύντομα θα τους εκπλήξει με τις δίνες της. Πρέπει να γίνει τάχιστα κατανοητό, ότι η φαινομενική αποδοχή από την κουρασμένη κοινωνία της νέας κατάστασης είναι μόνο επιφανειακή. Στο βάθος η ηγεμονεύουσα ιδεολογία υπαγορεύει την προσδοκία πώς τα πράγματα τελικά θα ανατραπούν συμφώνα με το δικό της θυμικό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό που ήδη ψιθυρίζεται ανάμεσα σους πιστούς ακόμη στο συριζαίικο όραμα: «Μόλις τελειώσουν τα μνημόνια, να δεις που ο Τσίπρας θα εφαρμόσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».  Δεν απέχει πολύ από την παλαβή Μεγάλη Ιδέα που αιώνες μετά την άλωση, μας ψιθυρίζει ότι πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα’ ναι.

Το κύριο χαρακτηριστικό  της εθνικολαϊκίστικης ιδεολογίας είναι η ρηγματική άρνηση κάθε εμπιστοσύνης στις κοινωνικές ελίτ. Αρνούμενοι την εμπιστοσύνη στις ελίτ αρνούμαστε στην ουσία την εμπιστοσύνη μας στα ιστορικά δεδομένα και έτσι ανοίγουμε την πόρτα στις ανορθολογικές ερμηνείες και προσδοκίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στρεβλής σχέσης της εθνικολαϊκιστικής ιδεολογίας με την σκληρή πραγματικότητα είναι η ελαφρά τη καρδία επαναλαμβανόμενη παραδοξολογία, ότι «οικονομία  δεν είναι οι αριθμοί, αλλά οι άνθρωποι». Μια κενολογία που όμως θέλγει μάζες ολόκληρες.  Οι σχετικές δημοσκοπήσεις δείχνουν περίτρανα ακόμη χειρότερα και τον σχιζοειδή παραλογισμό που επικρατεί περίπου στα δύο τρίτα της κοινωνίας, και ο οποίος οδηγεί στην επίδειξη εμπιστοσύνης κυρίως σε μη αιρετούς θεσμούς, ενώ οι αιρετοί θεσμοί πατώνουν, παρότι έλκουν την νομιμοποίησή της από τα ίδια υποκείμενα που εκφράζουν την κρίση τους για το σε ποιους έχουν εμπιστοσύνη. Αλλά η κρίση εμπιστοσύνης στις ελίτ δεν θα σταματάει εκεί. Υπάρχει μια κραυγαλέα αμφισβήτηση της αυθεντίας των επιστημόνων, κυρίως τον κοινωνικών (οικονομολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες, κοινωνιολόγοι) τους οποίους η κοινωνία στην πλειονότητά της αμφισβητεί το κύρος καταλογίζοντας αδυναμία πρότασης αποτελεσματικών λύσεων και κραυγαλέα ανικανότητα πρόγνωσης. Τι ακριβώς σημαίνει αυτή η κατάσταση;

Στην ουσία η κοινωνία  αρνείται τις υπηρεσίες του κοινωνικού κεφαλαίου της! Οι δημοσκοπήσεις κραυγάζουν πλέον ότι παράλληλα με την οικονομική και θεσμική κρίση η κοινωνία μας αντιμετωπίζει και κρίση κοινωνικού κεφαλαίου που συστηματικά απαξιώνεται  από τις ιδεολογικές υπερβασίες του κοινού και των ινστρουχτόρων του. Ποιος μεριμνά γιαυτό; Όταν μια κοινωνία δίνει μεγαλύτερη πίστη σε ένα ημιαγράμματο σύντροφο Παππά από τον μεστό επιστημονικό λόγο του Διοικητή Στουρνάρα,  τότε η κοινωνία αυτή οδεύει στην βέβαιη περιθωριοποίησή της.
Είναι φανερό ότι υπάρχει ανεπίτρεπτο έλλειμμα ιδεολογικής ζύμωσης από την πλευρά των μεταρρυθμιστών και της σοσιαλδημοκρατίας. Μπορεί κάτι να γίνει;  Η λογική απάντηση είναι,  ότι κάτι που πρέπει να γίνει φορτώνει αυτονόητα την ευθύνη να το κάνουν οι δομές που επαγγέλλονται την συγκρότηση του αντίστοιχου πολιτικού χώρου. Δεν είναι δυνατόν να εξαντλείται όλη η δυναμική του χώρου σε συζητήσεις και διαπραγματεύσεις πολιτικής οργάνωσης και σε εξαγγελίες δεοντολογικών προγραμμάτων πολιτικής δράσης, όταν όλα αυτά στο ευρύ κοινό μένουν ξένα επειδή αυτό έχει άλλες ιδεολογικές παρωπίδες. Με λίγα λόγια, χρειάζεται πολλή, εντατική  και καλοσχεδιασμένη ιδεολογική κριτική και αντεπίθεση για να στρωθεί ο δρόμος της προσέγγισης με το ευρύ μας κοινό. Αλλιώς θα ακούμε μόνο εμείς την ηχώ και τις αντηχήσεις της δικής μας φωνής. Η ευκαιρία που δίνει το «κόλπο» του Τσίπρα για την συνταγματική αναθεώρηση είναι πολύ καλή ευκαιρία για μια τέτοια εκστρατεία ιδεολογικής ανατροπής. Αλλά γιαυτό θα μιλήσουμε σε επόμενο κείμενό μας.

πηγή: metarithmisi.gr
Η εικόνα που συνοδεύει το κείμενο είναι επιλογή του blog.