Όταν ο κομμουνισμός ενέπνεε τους Αμερικανούς

A packed hall in 1947 for a speech by Eugene Dennis, a longtime leader of the Communist Party in the United States. Credit Patrick A. Burns/The New York Times

Σε μια μεγάλη πολιτική συγκέντρωση στη Νέα Υόρκη το 1962, ο περίφημος φιλελεύθερος δημοσιογράφος Murray Kempton είπε σε ένα κοινό γεμάτο από παλιούς Reds: «Έχω γνωρίσει πολλούς κομμουνιστές στη ζωή μου, αλλά όχι ως εγκληματίες. Τους ήξερα κάποτε ως ακτιβιστές - και είχαμε τις διαμάχες μας. Αλλά ενώ αυτή η χώρα δεν ήταν ευγενική σε σας, ήταν ευτυχής να σας έχει. Έχετε συλληφθεί, έχετε παρακολουθηθεί, έχετε υποστεί ιούς στα τηλέφωνά σας, έχουν απολύσει  τα παιδιά σας. Ακόμα και μετά από αυτά, μπορώ να σκεφτώ πάρα πολλούς σας που έχω γνωρίσει και που παραμείνατε ευγενικοί και ευχάριστοι και αδιάσπαστοι». Και πρόσθεσε:«Σας χαιρετώ και ελπίζω ότι οι καιροί θα είναι καλύτερο».

Η μητέρα μου ήταν στο ακροατήριο εκείνη τη νύχτα και είπε, όταν ήρθε στο σπίτι: «Η Αμερική ήταν τυχερή που είχε εδώ τους κομμουνιστές. Αυτοί, περισσότερο από όλους, παρακίνησαν τη χώρα για να γίνει η δημοκρατία που πάντα έλεγε ότι ήταν.

Οι γονείς μου ήταν σοσιαλιστές της εργατικής τάξης. Μεγάλωσα στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του '50 θεωρώντας αυτούς και τους φίλους τους ως αυτό που οι ίδιοι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους. «Προοδευτικοί». Η κοινωνιολογία του προοδευτικού κόσμου ήταν πολύπλοκη. Στο κέντρο αυτού του χώρου ήταν διοργανωτές πλήρους απασχόλησης του Κομμουνιστικού Κόμματος, στην περιφερειά του αριστεροί «συμπαθούντες» και σε διάφορα σημεία ανάμεσα σε όλα, από κάτόχοι κομματικών βιβλιαρίων μέχρι σεβαστοί συνοδοιπόροι.

Κατά την παιδική ηλικία μου, αυτές οι διακρίσεις μου ήταν ανύπαρκτες. Οι άνθρωποι που ερχόντουσαν στο διαμέρισμά μας στο Μπρονξ ή ήσαν παρόντες στις οικονομικές εξορμήσεις μας που παρευρισκόμασταν, στις συναθροίσεις στις οποίες πήγαμε και στις πορείες της Πρωτομαγιάς που συμμετείχαμε ήταν απλώς προοδευτικοί. Στο τραπέζι της κουζίνας έπιναν τσάι, έτρωγαν μαύρο ψωμί και ρέγγα και μίλούσαν για «θέματα». Δεν καταλάβαινα τίποτα από αυτά που έλεγαν, αλλά πάντα ενθουσιαζόμουν από τον πλούτο της ρητορικής τους, την ένταση των επιχειρημάτων τους, την επιτακτικότητα και τη λαχτάρα πίσω από τον καυτό ποταμό λέξεων που έρρεε ασταμάτητα από αυτούς.

Ήταν ταξιδιώτες σε αυτό το ποτάμι, αυτοί οι υδραυλικοί, οι εφαρμοστές και οι χειριστές της μηχανής ραψίματος. Και έπαιρναν μαζί τους στο ταξίδι τους όχι μόνο τη δική τους στενή, φτωχή εμπειρία αλλά και ένα σύνολο αφηρημένων εννοιών με μετασχηματιστικές δυνάμεις. Όταν οι άνθρωποι αυτοί καθόντουσαν να μιλήσουν, η Πολιτική καθόταν μαζί τους, οι Ιδέες κάθονταν μαζί τους. Πάνω απ 'όλα, η Ιστορία κάθισε μαζί τους. Μιλούσαν και σκέφτονταν μέσα σε ένα πλαίσιο που τους ανύψωνε από την άτακτη, απρόσωπη σκοτεινή φύση στην οποία είχαν γεννηθεί και τους έδινε την πεποίθηση ότι είχαν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Δεν ήταν απλώς οι απληροφόρητοι της γης, ήταν προλετάριοι με ιδρυτικό μύθο δικό τους (ρωσική επανάσταση) και μια εξανθρωπιστική κοσμοθεωρία (μαρξισμός).

Ενώ είναι αλήθεια ότι χιλιάδες άνθρωποι εντάχθηκαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα εκείνη την εποχή επειδή ήταν μέλη της εργατικής τάξης της φτωχολογιάς (Εβραϊκή περιφέρεια ενδυμάτων, ανθρακωρύχοι της Δυτικής Βιρτζίνιας, εργάτες συλλογής καρπών της Καλιφόρνιας), ήταν ακόμη πιο αληθινό ότι πολλές περισσότερες χιλιάδες στη μορφωμένη μεσαία τάξη (Διδάσκοντες, επιστήμονες, συγγραφείς) εντάχθηκαν επειδή και για αυτούς το κόμμα διέθετε μια ηθική εξουσία που έδινε σχήμα και ουσία, μέσα από το πάθος του για τη δομή και την ευγλωττία της ρητορικής του, σε μια επείγουσα αίσθηση κοινωνικής αδικίας.

Οι περισσότεροι Κομμουνιστές δεν πάτησαν ποτέ πόδι στα κεντρικά γραφεία των κόμματος, δεν έριξαν ποτέ  ματιά στα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής ή είχαν ποτέ μυηθεί στις συνεδριάσεις χάραξης πολιτικής. Όμως, κάθε απλό μέλος γνώριζε ότι οι συνδικαλιστές του κόμματος ήταν κρίσιμοι για την άνοδο της βιομηχανικής εργασίας. Οι δικηγόροι του κόμματος υπερασπίστηκαν τους μαύρους στο Νότο. Οι διοργανωτές του κόμματος ζούσαν, εργάζονταν και μερικές φορές πέθαιναν με τους ανθρακωρύχους στα Απαλάχια, με τους  αγρότες στην Καλιφόρνια, με χαλυβουργούς στο Πίτσμπουργκ. Αυτό που τα έκανε όλα πραγματικά ήταν οι οργανισμοί που έχτισε το κόμμα: το Διεθνές Εργατικό Διάταγμα, το Εθνικό Νεγρικό Συνέδριο, τα Συμβούλια Ανεργίας. Κάθε φορά που αναγγελλόταν κάποια νέα παγκόσμια καταστροφή καθ 'όλη τη διάρκεια της ύφεσης και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Daily Worker εξαντλείτο μέσα σε λίγα λεπτά.

Είναι ίσως δύσκολο να γίνει αντιληπτό τώρα, αλλά εκείνη την εποχή, σε αυτό το σημείο, το μαρξιστικό όραμα της παγκόσμιας αλληλεγγύης, όπως μεταφράστηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα, προκάλεσε στους πιο συνηθισμένους άνδρες και γυναίκες μια αίσθηση της ανθρωπότητας που εισχωρούσε βαθιά, έκανε τη ζωή μεγάλη. Μεγάλη και ξεκάθαρη. Ήταν σε αυτή τη διαύγεια της εσωτερικής ύπαρξης ότι τόσο πολλοί όχι απλά προσκολλήθηκαν, αλλά κατάντησαν εθισμένοι. Καμία ανταμοιβή της ζωής, ούτε αγάπη για φήμη και πλούτο, θα μπορούσε να ανταγωνιστεί αυτήν την εμπειρία. Ήταν αυτή η ολοκλήρωση του κόσμου και του εαυτού που, πολύ συχνά, έκαναν τους κομμουνιστές αληθινούς πιστούς που δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την διαφθορά του αστυνομικού κράτους στην καρδιά της πίστης τους, ακόμα και όταν ένας 3χρονος έβλεπε ότι τους έτρωγε ζωντανούς.

Ήμουν 20 ετών τον Απρίλιο του 1956 όταν ο Νικήτα Χρουστσόφ απευθύνθηκε στο 20ο Συνέδριο του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος και αποκάλυψε στον κόσμο την ανυπολόγιστη φρίκη της κυριαρχίας του Στάλιν. Κάθε βράδυ οι άνθρωποι στο τραπέζι της κουζίνας του πατέρα μου οργιζόντουσαν ή κοίταζαν ή καθόντουσαν κοιτάζοντας με απλανές βλέμμα. Ήμουν κι εγώ εκεί με νεανική οργή. "Ψέματα!" Φώναξα σε αυτούς. "Ψέματα και προδοσία και δολοφονία. Και όλα στο όνομα του σοσιαλισμού! Στο όνομα του σοσιαλισμού! "Μπερδεμένοι και στεναχωρημένοι, με παρακαλούσαν να περιμένω και να δω, αυτό δεν θα μπορούσε να είναι όλη η αλήθεια, απλά δεν θα μπορούσε να είναι. Αλλά ήταν.

Η απόφαση του 20ου Συνεδρίου έφερε μαζί της πολιτική καταστροφή για την οργανωμένη αριστερά σε όλο τον κόσμο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες από τη δημοσίευσή της, 30.000 άνθρωποι στη χώρα αυτή εγκαταλείπουν το κόμμα, και μέσα στο έτος ήταν όπως είχε στις αρχές του 1919: μια μικρή αίρεση στον αμερικανικό πολιτικό χάρτη.

Η πραγματική ζωή του Κομμουνιστικού Κόμματος στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν περίπου 40 χρόνια. Εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανοί ήταν Κομμουνιστές κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια αυτών των 40 χρόνων. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους υπέστησαν κοινωνική απομόνωση, οικονομική και επαγγελματική καταστροφή, ακόμη και φυλάκιση. Ήταν δύο γενιές Αμερικανών, οι ζωές των οποίων σχηματίστηκαν από την πολιτική ιστορία όσο κανενός άλλου Αμερικανού εκτός από εκείνες των αρχικών Επαναστατών. Η ιστορία είναι μέσα τους και αυτοί είναι στην ιστορία.

της Vivian Gornick από τη στήλη των New York Times "Red Century"

πηγή: nytimes.com 

Απόδοση στα Ελληνικά από τυ blog 

Σημείωση της ΑτΠ:

Η ΑτΠ δε νοιώθει την ανάγκη να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με κάθε τι που περιέχεται στο παραπάνω άρθρο. Το παραθέτει και καλεί ευγενικά τους αξιότιμους αναγνώστες της να διαβάσουν πίσω από τις γραμμές, και να βγάλουν τα συμπεράσματα που ο καθένας κρίνει χρήσιμα, συγκρίνοντας τόπους, χρόνους, και καταστάσεις, λαμβάνοντας υπ΄ όψη τυχόν ομοιότητες και διαφορές που θα του έρθουν στο μυαλό.

 

Ευρώ ή δραχμή. Μύθοι και αλήθειες. (του Νικόλαου Οικονομίδη από την Καθημερινή)

Η κυβέρνηση ξανάνοιξε τη συζήτηση για το Grexit, μια συζήτηση που έπρεπε να είχε λήξει από καιρό. Αρκετές φορές από το 2010, έχω εξηγήσει ποσό καταστροφικό θα ήταν το Grexit. Επανέρχομαι με μια σειρά αντιδιαστολών μύθου - αλήθειας.


Μύθος 1. Δεν χρειαζόμαστε αλλαγή κυβέρνησης.

Αλήθεια:
Χρειαζόμαστε άμεσα μεταρρυθμιστική κυβέρνηση. Πρώτα για να βελτιωθεί η συμφωνία. Το πλαίσιο συμφωνίας είναι πολύ σκληρό, γιατί υπογράφηκε στη χειρότερη στιγμή για την Ελλάδα, μετά την άκαρπη, αλλοπρόσαλλη πεντάμηνη «διαπραγμάτευση» Βαρουφάκη. Η σημερινή κυβέρνηση υπέγραψε στόχο 3,5% του ΑΕΠ για το πρωτογενές πλεόνασμα. Το ΔΝΤ προτείνει πολύ μικρότερο πλεόνασμα, 1,5% του ΑΕΠ. Η Τράπεζα της Ελλάδος επίσης θεωρεί το 3,5% υπερβολικά φιλόδοξο. Μια μεταρρυθμιστική κυβέρνηση θα διαπραγματευθεί με τους Ευρωπαίους μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα.
Συγχρόνως, μια τέτοια κυβέρνηση θα κάνει, επιτέλους, τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις – μείωση του κράτους, μείωση των φόρων, ιδιωτικοποιήσεις, άνοιγμα του ανταγωνισμού και περιορισμός της φοροδιαφυγής. Χρειαζόμαστε ανταποδοτικό σύστημα συντάξεων. Επιπλέον, χρειάζεται επιτέλους να ξεφορτωθούν οι τράπεζες τα «κόκκινα» δάνεια για να μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν υγιείς επιχειρήσεις. Είναι αποκαρδιωτικό ότι ακόμα και οι αλλαγές διοικήσεων στις τράπεζες παίρνουν μήνες αντί για μέρες.

Μύθος 2. Το Grexit είναι προτιμότερο από τα μνημόνια.

Αλήθεια:
Τεράστιο λάθος. Με Grexit θα έχουμε μακροχρόνια κλειστές τις τράπεζες με πλαφόν στις αναλήψεις και οι καταθέτες θα χάσουν τουλάχιστον το 50% των χρημάτων τους, πρώτον, γιατί οι τράπεζες θα χρεοκοπήσουν και, δεύτερον, από τη μετατροπή των καταθέσεων σε νέες δραχμές. Οι κλειστές τράπεζες και τα μακροχρόνια capital controls θα αυξήσουν κατακόρυφα την ύφεση και την ανεργία. Οι επιχειρήσεις θα έχουν μεγάλα προβλήματα στις εισαγωγές και θα δημιουργηθούν σοβαρές ελλείψεις. Η νέα δραχμή θα είναι βαθιά υποτιμημένο, αδύναμο νόμισμα και θα δημιουργήσει άμεσα πληθωρισμό και φτώχεια, καθώς οι πολίτες θα μπορούν να αγοράζουν μόνο τα μισά ή το ένα τρίτο συγκριτικά με το σήμερα. Θα τυπωθούν πολλές νέες δραχμές, εκμηδενίζοντας έτσι το όποιο όφελος στις εξαγωγές από την υποτίμηση και αυξάνοντας ριζικά τον πληθωρισμό. Η Ελλάδα από τον πυρήνα της Ευρώπης θα καταντήσει μια μικρή, αδύναμη και φτωχή χώρα της Μέσης Ανατολής, έρμαιο των ισχυρών δυνάμεων της περιοχής και ιδιαίτερα της Τουρκίας. Η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας θα είναι προβληματική.

Μύθος 3. Η κρίση προκλήθηκε από τα μνημόνια.

Αλήθεια:   
Η Ελλάδα βρέθηκε το 2009 με γιγαντιαίο έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού ύψους πάνω από 15% του ΑΕΠ. Τον Μάιο του ’10 οι μόνοι που ήταν διατεθειμένοι να μας δανείσουν ήταν οι Ευρωπαίοι. Μας ζήτησαν να νοικοκυρέψουμε τα δημοσιονομικά μας και να κάνουμε μεταρρυθμίσεις για να μπορέσουμε να βγούμε από την κρίση. Αυτοί ήταν οι όροι των μνημονίων, που σώφρονες Ελληνες θα έπρεπε να εφαρμόσουν ακόμη κι αν δεν τους τα επέβαλλαν οι ξένοι. Η κρίση προϋπήρχε των μνημονίων. Τα μνημόνια φτιάχτηκαν σαν δρόμος για έξοδο από την κρίση.


Μύθος 4. Τα μνημόνια οδηγούν σε Grexit.

Αλήθεια:   
Αν χειριστούμε το πρόγραμμα σωστά, θα έχουμε ανάπτυξη και πρόσβαση στις αγορές το 2017. Το 2014, παρά τα πολλά λάθη των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Σαμαρά, και παρά την αμείλικτη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Και, το πιο σημαντικό, κατάφερε και εξέδωσε ομόλογα με επιτόκιο κάτω από 5% μόλις δύο χρόνια μετά το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων. Οταν αυτή η μεγάλη επιτυχία του 2014 επετεύχθη ουσιαστικά χωρίς να έχουν γίνει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και παρά την αυξανόμενη πολιτική αβεβαιότητα λόγω της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, με μία πραγματικά μεταρρυθμιστική κυβέρνηση η Ελλάδα μπορεί να πάει πολύ καλύτερα.


Μύθος 5. Ενα πρόγραμμα/μνημόνιο είναι απαραιτήτως υφεσιακό.

Αλήθεια:   
Οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ θέλουν να μην υπάρχει έλλειμμα στον προϋπολογισμό και να έχουμε ένα μικρό πλεόνασμα. Υπάρχουν δύο τρόποι για να γίνει αυτό. Ο πρώτος είναι να αυξήσουμε τους φόρους, δημιουργώντας βαθιά ύφεση, όπως κάναμε μέχρι τώρα. Ο δεύτερος είναι να μειώσουμε το μέγεθος του κράτους και να αυξήσουμε την αποτελεσματικότητά του χωρίς οριζόντιες περικοπές. Αν ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο, δεν χρειαζόμαστε αυξήσεις φόρων. Μπορούμε να μειώσουμε τις κρατικές δαπάνες και συγχρόνως να μειώσουμε τους φόρους, αυξάνοντας σημαντικά την ανάπτυξη της οικονομίας. Φόροι όπως ο ΕΝΦΙΑ μπορούν να καταργηθούν εντελώς. Η Ελλάδα απέφυγε να κάνει τη μεγάλη πλειονότητα των διαρθρωτικών αλλαγών που θα τη βοηθούσαν να βγει από την κρίση.

Μύθος 6. Δεν χρειαζόμαστε διαρθρωτικές αλλαγές ή έχουμε ήδη κάνει όσες χρειαζόμαστε.

Αλήθεια:  
 Ολοι γνωρίζουμε ότι κομμάτια της ελληνικής οικονομίας ελέγχονται από συντεχνίες. Διαρθρωτικές αλλαγές που ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα στον ανταγωνισμό θα έχουν τεράστιο όφελος για την οικονομία. Κάποτε πρέπει να δούμε ότι το συμφέρον 11 εκατομμυρίων Ελλήνων υπερβαίνει το συμφέρον της Α ή Β συντεχνίας.


Μύθος 7. Χρειαζόμαστε άμεσα ελάφρυνση του χρέους.

Αλήθεια:   
Μέχρι το τέλος του ’14 το χρέος, παρότι μεγάλο, ήταν βιώσιμο. Ομως μετά τη δήθεν διαπραγμάτευση Τσίπρα - Βαρουφάκη και την τεράστια αβεβαιότητα του ’15 η Ελλάδα χρειάστηκε επιπλέον δανεισμό 86 δισ. ευρώ, που αύξησε σημαντικά το δημόσιο χρέος, καθιστόντας το μη βιώσιμο. Βραχυπρόθεσμα, το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους προς την Ευρωζώνη είναι πολύ χαμηλό. Μακροπρόθεσμα, οι συμφωνίες με τους Ευρωπαίους στα επόμενα δύο χρόνια πρέπει να περιλαμβάνουν τρία σημεία: επιμήκυνση λήξεων, παράταση της περιόδου χάριτος τόκων σε 20 χρόνια και κλείδωμα των επιτοκίων στα τρέχοντα χαμηλά τους επίπεδα. Αν γίνουν αυτά, η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να αναπτυχθεί χωρίς να πληρώνει τόκους για πολλά χρόνια, και, όταν θα έχει αναπτυχθεί, θα μπορέσει να αποπληρώσει το χρέος.


Μύθος 8. Η διαπραγμάτευση Βαρουφάκη- Τσίπρα ήταν σκληρή, αλλά επιτυχημένη.

Αλήθεια: 
 Οι πέντε αυτοί μήνες προκάλεσαν τεράστια ζημιά. Η αποτυχημένη διαπραγμάτευση οδήγησε σε κλείσιμο των τραπεζών και άμεση απειλή Grexit. Οι όροι που τώρα η κυβέρνηση εμφανίζει σαν καινούργιες απαιτήσεις των δανειστών είναι ακριβώς αυτοί που υπεγραψε ο κ. Τσιπρας το καλοκαιρι του 2015, με τη χώρα στη χειρότερη δυνατή διαπραγματευτική θέση.
Αν υπολογίσει κανείς και την ύφεση που προκάλεσε η αβεβαιότητα, συνολικά η διαπραγμάτευση κόστισε πάνω από 100 δισ. ευρώ και η ζημιά αυξάνεται κάθε μέρα που παραμένουν τα capital controls.


Μύθος 9. 
Η ΕΚΤ έκλεισε τις τράπεζες, επέβαλε capital controls και πλαφόν αναλήψεων.

Αλήθεια:  Οι τράπεζες έκλεισαν γιατί οι Ελληνες καταθέτες απέσυραν τις καταθέσεις τους λόγω της αβεβαιότητας που προκάλεσε η κυβέρνηση με την αλλοπρόσαλλη διαπραγμάτευση που διεξήγαγε. Η ΕΚΤ κράτησε όρθιο το τραπεζικό σύστημα για μήνες, παρέχοντας ρευστότητα 125 δισ. ευρώ, ποσό ίσο με τα 2/3 του ΑΕΠ της χώρας.

Ο κ. Νίκος Οικονομίδης είναι καθηγητής Οικονομικών στο Stern School of Business, New York University.
πηγή:kathimerini.gr

Π. Καμμένος. Εχουν αρχίσει και του μοιάζουν (του Ανδρέα Πετρουλάκη από το Protagon της 17/12/2015)

H συμμετοχή του κ. Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν κάρφος στο μάτι των κομμάτων που τη στήριξαν. Ουδέποτε ξέπλυναν την ντροπή εκείνη, κυρίως το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΔΗΜΑΡ αργότερα, που υποχρεώθηκε να συγκυβερνήσει με τον γνωστού φιλοχουντικού και τραμπούκικου παρελθόντος κ. Βορίδη. Όπως ήταν φυσικό όλοι οι αριστεροί αναλυτές, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, επί μία τριετία άρχιζαν και τέλειωναν κάθε σκέψη τους με την αναφορά στο όνειδος αυτό. Και δικαίως. Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη ήταν ένα τυπικό ακροδεξιό εθνολαϊκίστικο κόμμα που οι θέσεις του για το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα, τα θέματα της κοινωνίας και τον ρόλο της εκκλησίας, λογικά θα έκαναν κάθε αριστερό να ανατριχιάζει.
Ο κ. Καμένος και το δικό του κόμμα έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι βγαλμένος από την ίδια μήτρας της έξαλλης εθνολαϊκίστικης ακροδεξιάς με κάπως πιο εμπλουτισμένο ρεπερτόριο με αεροψεκασμούς, υδατάνθρακες και οπερετικές αλληλοδωροδοκίες σε μοντάζ Λαζόπουλου. Επιπλέον, ο ίδιος ο αρχηγός, παρά το φλογερό ταμπεραμέντο του δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις για τις οff shore εταιρείες και το αδήλωτο κότερο που του καταλογίζουν. Θα περίμενε λοιπόν εύλογα κανείς, όλοι οι αριστεροί δημοσιολόγοι να υποδέχονταν με την ίδια φρίκη τη συμμετοχή του κόμματος των ΑΝΕΛ στην Κυβέρνηση, και μάλιστα της πρώτη φορά αριστεράς, όπως είχε συμβεί και με το ΛΑΟΣ. Αμ δε. Άκρα του τάφου σιωπή. Όσο ακούγαμε τρία χρόνια για τον διορισμό του κ. Βορίδη από τον Παπαδόπουλο, άλλο τόσο δεν ακούσαμε τώρα για τους λόγους και τα βιβλία που έγραφε ο Γεωργαλάς για τον κ. Καμμένο. Ούτε καν από εκείνους τους πιστούς στον Ανδρέα παλιούς Πασόκους, τώρα ΣΥΡΙΖΑ – λησμόνησαν ότι του είχε αφιερώσει το πρώτο του βιβλίο δείχνοντάς τον ως αρχηγό της 17 Νοέμβρη.

Ο κομματικός πατριωτισμός, δυσάρεστη έκπληξη κυρίως για τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, και η παράνοια του αντιμνημονιακού μετώπου, έχει μέχρι στιγμής βυθίσει σε βαθιά σιωπή τους πάλαι ποτέ αδέκαστους τιμητές της ακροδεξιάς. Και αυτό είναι το λιγότερο. Ενώ ο κ. Καρατζαφέρης αρκείτο στον ανώδυνο ρόλο του τηλεοπτικού κονφερασιέ της κυβέρνησης εκείνης, ο κ. Καμμένος σέρνει το χορό στην παραχάραξη της αριστερής φυσιογνωμίας της τωρινής. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι τόσο άμεσα να έχει επαληθευθεί η αθάνατη ρήση του Χατζηδάκι «όταν το πρόσωπο του τέρατος δεν σε τρομάζει έχεις αρχίσει να του μοιάζεις». Δυστυχώς, για όλους μας, έχουν αρχίσει να του μοιάζουν.

Το κόμμα που ήταν κατά των παρελάσεων και ξιφουλκούσε κατά του κ. Αβραμόπουλου που τις επανέφερε είναι έτοιμο να διοργανώσει ένα εθνικολαϊκό φουστανελοκίτς τερατούργημα χουντικών προδιαγραφών στο Σύνταγμα, ανήμερα της 25ης Μαρτίου. Η  Πολεμική Αρετή των Ελλήνων στο Καλλιμάρμαρο ξαναζεί και κανείς αριστερός πολιτικός ή δημοσιογράφος δεν άρθρωσε αντίρρηση.
Η πρώτη φορά αριστερή Πρόεδρος της Βουλής επισκέπτεται το Πεντάγωνο και επιθεωρεί με ύφος στρατάρχη άγημα παρέα με τον υπουργό -τι δουλειά έχει ένας Πρόεδρος της Βουλής εκεί πέρα; Ποια ακριβώς ήταν η σκοπιμότητα να ενημερωθεί για το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων επί τόπου η άσχετη με το αντικείμενο πολιτειακή παράγων, πλην του τηλεοπτικού μιλιταριστικού ταρατατζούμ; Εδώ δεν περιμέναμε αντιδράσεις, η κ. Κωνσταντοπούλου είναι ιερό δισκοπότηρο της αριστερής δημοσιογραφίας.

Η πρώτη φορά αριστερή Περιφερειάρχης Αττικής πετά με τον φουσκωμένο σαν διάνο ένστολο υπουργό, με άψογο  στρατιωτικό στιλ και η ίδια- τι δουλειά έχει ένας Περιφερειάρχης σε αυτό το σόου; Ουδείς αριστερός αναρωτήθηκε.

Ο πρώτη φορά αριστερός αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας ετοιμάζει, για πρώτη φορά μετά τη Χούντα, σχέδιο εθνικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών από τον στρατό -αρκετά είχαν αφεθεί τα παιδιά μας ανυπεράσπιστα  στο ανθελληνικό μένος της κ. Ρεπούση. Μούγκα η αριστερή ευαισθησία.
Τα φλογερά εθνικιστικά και αντιευρωπαϊκά  παραληρήματα του κ. Καμμένου αντανακλούν και χρεώνονται σε όλη την Κυβέρνηση- αυτός δεν κάθεται στα αυγά του σαν τον κ. Καρατζαφέρη. Άνοιξε βεντέτα με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έδωσε τον τόνο στην κήρυξη του ψυχρού πολέμου εναντίον της Γερμανίας- μια χαρά στρώνουμε το έδαφος για να πάμε να ζητήσουμε λεφτά, τη στιγμή που εκείνος απτόητος απολαμβάνει τον ρόλο του παίζοντας πόλεμο στο Αιγαίο με Απάτσι και φρεγάτες. Μέχρι και η τέως προστατευόμενή του κ. Ραχήλ Μακρή αναρωτήθηκε αν κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να ξοδεύει τα λεφτά μας σε οπερέτες. Δυστυχώς κάνει. Την κυβέρνηση σαν τα μούτρα του.

πηγή: protagon.gr